Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net

سال اول | شماره ی اول | ژانویه 2009 | شناسنامه و تماس | آرشیو ن د ا

از من، و برای تو

نامه های دگرباشان ایرانی

من لزبین هستم

سلام. من یک لزبین ایرانی هستم. گاهی اوقات با خودم فکر می کنم زن بودن و ایرانی بودن به اندازه کافی سخت هست چه برسد به اینکه همجنسگرا هم باشی.

7 یا 8 سالم بود که فهمیدم مثل دختربچه های دیگر نیست. من عاشق بازهای پسرانه بودم وترجیح می دادم تمام وقتم را صرف توپ بازی وخاکی شدن بکنم تا بازی با عروسک های خوشگل.اولین کسی هم که عاشقش شدم معلمم بود. بعد که رفتم راهنمایی می دیدم که دختران زیادی هستند که عاشق هم اند ولی درآن زمان می گفتند که این یک دوره است که بعد از دوران بلوغ می گذرد. اما من هم اکنون 21 ساله هستم و هنوز هم همان احساس را دارم. تو همون دوره ی ممنوعه تو زندگی ما ایرانی ها هستم.

خانواده ام هیچ وقت درکم نکردند ونخواستند که بکنند. همیشه خودم بودم وخودم. وقتی لزبین هستی باید خیلی قوی باشی تا نشکنی. شرایط جامعه، خانواده، محیط کاری و...همه برضد همجنسگرایان هستند. واینجاست که ترسی موهوم همیشه دنبالت می کنه که اگر دیگران بفهمند چه می شود؟

از آن روز به بعد زندگی برایت به مثابه لجن زاری می شود که هر روز در آن فرو می روی و هیچ فریادرسی رو دوروبرت نداری.

اگر به من بگویند که انسان رو چی وادار به ادامه زندگی می کنه؟ می گم "هویت"

هویت، همین کلمه ساده زندگی مارو در هم می پیچونه. هویت همین چیزی که خیلی ها به سادگی از کنارش می گذرند ما همجنسگرایان را وادار به زدن ماسکی هرروزه می کند. ماسکی که گاهی آنقدر در آن فرو می روی که خودت را هم گم می کنی.

اما به راستی چرا روزی نمی رسد که ایرانیان همجنسگرایی را در فرهنگ خود بپذیرند؟ آیا مولانا هم دلیلی برای آنان نیست. همان کسانی که اشعار مولانا را می ستایند هیچ می دانند او همجنسگرا بوده!

چراباید همجنسگرایان همیشه عاشق ممنوعه باشند؟ چرا؟

بهتراست ایرانی ها کمی به دوروبرخود توجه کنند. همجنسگرایان ممکن است دختران و پسران شما باشند که نمی خواهند ازدواج کنند یا پدران ومادران تان باشند که همیشه خسته وناراضی اند. همجنسگرا ممکنه زن رفتگر گوشه خیابان ویا آقای شیک پوش همسایه بغلی باشه. فقط باید آنها را درک کنید. همین وبس.

چشم ها را باید شست، جوردیگرباید دید.

باتشکر جیا

مریم دیبا

با سلام . من از طرف لزبین های ایرانی حرف دلمون رو می زنم. توی ایران به خاطر فرهنگ مرد سالار و سنت و عرف جامعه دختر های ایرانی  مجبورند احساسات همجنسگراییشون رو پنهان کنند و این خودش بدترین ضربه رو به روان و روح ما می زنه که تا سالها عوارضش ما رو آزار میده. به محدوده سنی خاصی که می رسیم مجبور به ازدواج می شیم که این اجبار برای دختر های دگرجنس گرا به قدر کافی عذاب آور هست پس وای به حال ما همجنس گراها.  از ترس طرد و رفتار بی منطق اطرافیان یا تن به این اجبار می دیم یا اگر بخوایم از گرایش و احساسمون دفاع کنیم و به خانواده ها بگیم طردمون می کنن. اونوقت کسی نداریم بهش پناه ببریم. نه قانون نه جامعه نه دین .

رییس جمهوری که میاد و بی عار و بی درد میگه ما همجنسگرا نداریم، وقتی همجنسگرایی به خاطر محدودیت و ترس از ابراز وجودش دچار هزار مشکل روحی میشه، وقتی راه به جایی ندارن خود کشی می کنن یا توسط حکم قانون شکنجه می شه که چرا عاشق یک همجنسش شده . وقتی خودشون یا خانواده ها به دکتر مراجعه می کنن با عنوان بیماری مواجه می شن، وقتی توسط قانون دستگیر می شن با القاب فاحشه خطاب میشن، وقتی خانواده ها که عزیز ترین افراد زندگیشون هستن به بدترین روش طردشون می کنن، این آقای رئیس جمهور کجاست؟

بابا ما هم آدمیم. ما نخواستیم همجنسگرا بشیم. اما خدا ما رو آفریده و حالا از این آفرینش راضی هستیم اگر عذاب هایی که از همه طرف تحمل می کنیم  بذاره. اینجا من ازسازمان  IRQR با مسئولیت آرشام و سایت همجنس من www.hamjenseman.net که به کمک ماها اومد تا دلمون گرم بشه که تنها نیستیم تشکر میکنم. فقط خواهش میکنم با دادن اطلاعات درست تو برنامتون به جامعه ایرانی بفهمونید ما هم هستیم مثل همه.

از صدای امریکا هم ممنونیم که در قبال ما هم احساس مسئولیت کرد و صدای ما رو هم به گوش دنیا رسوند. باید به خانم حمیده آرمیده بگم که  بله حق داری به عنوان یک مادر برای آینده ی فرزندتون اضطراب و تشویش داشته باشی. اما آیا ما خواستیم که همجنسگرا بشیم؟ یا پدر یا مادر ها؟ اگه کمی اطلاعات به همه داده بشه متوجه می شن که این مادرزادیه. اگه پای حرف بچه ها بشینید میبینید که همه از بچگی این گرایش رو داشتن و حتی خیلی هامون تلاش کردیم با ارتباط با جنس مخالف با احساس و خواست قلبیمون مبارزه کنیم و سرکوبش کنیم اما موفق نشدیم. ولی تو این تلاش ها کلی نابود شدیم. و دیگه طاقت نگرانی خانواده و بی پناهی رو نداریم. از آرشام پرسیدید آیا تعداد همجنسگراها تو ایران اونقدر هست که بخواد مورد توجه قرار بگیره؟ در جواب فقط میگم: ای کاش اونقدر تو ایران لااقل امنیت بود تا بچه ها شهامت کنند خودشون رو نشون بدن اونوقت همه از تعدادشون متعجب میشدید.

حیف، حیف، که اینجا فرصت و جای حرف زدن نیست . چون میترسم همین رو هم که نوشتم تا اینجا بخاطر طولانی بودن نخونید. در آخر به خاطر فعالیت های مفیدی که داشتید متشکرم و امیدوارم که این حرکت رو ادامه بدید.

Dear Sir or Madam,

First of all thank you so much for your program on VOA. It was the best show since last year. I am father of a gay man in Iran and I always support my son because he is my son and one of my duties is to making a safe space for him. But I faced lots of troubles in family at large. I had to leave the family and they did not want to have any relationship with me, my wife and my son because we are awful, because we did not obey them to reject our son.

Now I am so happy that lots of things has been changed. VOA had a show on homosexuality which is more than great, it is super. But I am writing to let you know that their responsibility as a media is not over. They just start it. You should encourage them to repeat and repeat.

 Thank you for your great work and hope to watch more programs on homosexuality in media.

PS. Mr. Parsi, you are a great guy, I did not know that IRQR exist and you and all Iranian sexual minorities have my full support. Just keep going, we need more people like you.

Sincerely,

Ali M.

با سلام به تمامی دوستان در وی او ای

مرسی بابت برنامه 12 دسامبر و دعوت از آرشام پارسی. می خواستم نظرم را در مورد برنامه بگویم. برنامه خیلی خوب شروع شد ولی قبل از اینکه وارد بحث و موضوع اصلی بشود وقت برنامه تمام شد. اینکه ما به  عنوان ایرانی و خانواده ایرانی این موضوع را باور کنیم که همجنسگرایی بیماری و انحراف نیست، اینکه با این افراد بعنوان طرد شدگان در جامعه  نگاه نکنیم، اینکه واقعا این افراد در جامعه وجود  دارند و بصورت یک همجنسگرا افریده شدند نه اینکه اکتسابی بوده یا منحرف شدند، یا  اینکه استرس های وارده به خانم باردار می تونه باعث بشه و یا  اینکه مثلا می تونه ناشی از اثرات، صدمات و پیامد های جنگ 8 ساله باشه، و در نهایت خانواده ای که دارای فرزند یا عضو همجنسگرا باشد چه رفتاری باید داشته باشند و منکر اون فرد نشوند و ... موضوعاتی هستند که البته فکر کنم هر کدوم از موارد فوق با توجه به زمان کوتاه برنامه زن امروز مستلزم برنامه جداگانه ای است.

ممکنه خیلی ها برنامه زن امروز رو متهم به ترویج فساد و.. بکنند که پادزهر این اندیشه ها قبل از اینکه شکل بگیرند باید در برنامه عنوان شود. در مرحله دوم مهمانان و کارشناسانی که برای این موضوع دعوت می شوند نباید همجنسگرا ستیز باشند. مثلا برنامه ایی که با حضور خانم دکتر پری بیضایی که عنوان میکند خدای نکرده کسی فرزند همجنسگرا داشته باشد

 در هر صورت مرسی از برنامه های خوبتون  

Hi dears

I want to thank u all for making such programs about Homosexual's conditions in Iran and your concerning about this matter.

I'm sure this would help opening Iranians minds about this poor minority, and I hope this effort would continue.

Thanks again

Warmest regards

 S. from Shiraz

سلام. من واراند هستم. سردبیر سابق مجله ی ماها،  اولین مجله الکترونیکی همجنسگرایان ایرانی. چند ساله که آرشام رو می شناسم و از دیدنش در برنامه ی شما بینهایت ذوق زده شدم. دیشب به وقت تهران برنامه ی مصاحبه ی آرشام پارسی رو دیدم به چند نفر تلفن زدم و اس ام اس دادم و چندین تلفن هم بهم شد ! باور می کنید ؟

به هر حال از این که به فکر ما همجنسگراهای داخل ایران هم هستین بی نهایت خوشحال شدم. مخصوصا سوالاتی که خانوم ارمیده پرسیدن در مورد همجنسگرا های داخل ایران. این برنامه ها خیلی تاثیر گذاره و واقعا باعث رشد فرهنگ تبادل افکار و قبول افراد دگرباش در جامعه میشه.

تبریکات صمیمانه ام رو به کاگزاران این برنامه ابلاغ کنید و بهش بگین از دور همهتون رو می بوسم

خوش باشین

Dear Friends at VOA,

I am proud of you guys. I am an Iranian gay who had to leave Iran on base of my sexuality. My family decided to kill me because I was a shame for heir family’s honor.

I did not talk to my mother for several years. She did not want to hear my voice because she thought that I am guilty and God hates me.

Few minutes ago my mother called me. I can not write, I am crying now....

She told me that I saw a show on VOA and it reminds me that I forgot you. She said: when I saw the show and Arsham said families have to support their kids I was cried and decided to call you after these several years. Darling, please forgive me, I was not a good mother for you. But I will try to be. You have my support from now and I want to fight with everybody just for you, for my little son that always supported him at his school when others tried to bother him.

Hamide jan, Mahshid jan, Arsham jan,

You did such a great things. I am so happy now and I can sleep tonight because I feel my mother loves me again and I am not alone in this world.

THANK YOU, please do not cut your support. I am sure there are more people like me that they need your support.

Yours,

A.

با سلام و عرض احترام به دست اندر کاران عزيز صدای آمريکا، مخصوصا خانم مهربان و دوست داشتنی ( خانم حميده آرميده )

 من يک دگر باش جنسی 29 ساله و تحصيلکرده در رشته حقوق از تهران هستم که ضمن تشکر از برنامه سازان صدای آمريکا در خصوص دعوت از آقای آرشام پارسی که موجبات تنوير افکار جامعه ايرانی را در اين خصوص فراهم می آورد. به استحضار می رساند که پخش اين برنامه در 12 دسامبر در برنامه زن امروز بسيار روشنی بخش در زدودن لايه های سياهی و جهل خانواده ها ی ايرانی در مواجهه با فرزندان دگر باش خويش می باشد. جوانانی که فارغ از اراده از بدو طفوليت درگير اينگونه مسائل می گردند و بعضا مورد انکار و متاسفانه حذف از سوی خانواده هاشان قرار می گيرند.

از شما عزيزان تقاضامندم که برنامه های روشنی بخش با حضور دوست گرانقدر آقای آرشام پارسی عزيزمان را در اين خصوص بيشتر تهيه فرماييد. چرا که قطعا می تواند بسياری از پسران و دختران دربند تعصبات مذهبی در خانواده ها را از اسارت برهاند. و در مواقعی حتی جان امثال ما دگر باشان را از خطر مرگ نجات دهد.

بسیجی ها با ده هزار وبلاگ می آیند'

سلام دوستان عزیز. من این مطلب را در وبسایت بی بی سی خواندم و تصمیم گرفتم برای شما ارسال کنم شاید خیلی ها خبر نداشته باشند. باید مراقب باشند که دیگر وبلاگ ها هم امن نیست. >>>