Neda -- Iranian Queer Magazine

سخن اول

آرشام پارسی

پناهجویی آسان نیست.

پناه جوی دگرباش کسی است که به دلیل گرایش جنسی اش مورد تبعیض و ظلم قرار گرفته باشد، امنیت او به خطر افتد و چاره ای جز خروج از کشور نداشته باشد. نباید فراموش کرد که به صرف دگرباش بودن پناهندگی شامل کسی نمی شود. ایمیل های زیادی از طرف دگرباشان دریافت می کنم که می خواهند بدانند چطور باید درخواست پناهندگی دهند. عده ای از آنها دلایل قابل قبولی دارند اما دلایل برخی در تعریف مهاجرت قرار می گیرد نه پناهندگی.

مهاجرت و پناهندگی دو مفهوم جداگانه است هر چند می تواند دلایلی مشابه داشته باشند. مهاجران کسانی هستند که برای شروع یک زندگی جدید تصمیم می گیرند موقعیت جغرافیایی خود را تغییر دهند و در کشورهای دیگری به غیر از زادگاه خود زندگی و یا تجارت کنند. دلایل مهاجرت آنها هم می تواند عدم رضایت از شرایط جامعه و کشورشان، تمایل به سرمایه گذاری در کشورهای دیگر، داشتن امکانات و آزادی های مورد علاقه و ... باشد و معمولا یک روند برنامه ریزی شده و بعضن طولانی مدت را طی می کنند تا به خواسته ی خود برسند و همواره دارای حق انتخاب هستند. اما پناهندگی شرایط متفاوتی دارد و شخص معمولن در مدت زمان کوتاهی ناچار تصمیم می گیرد که از کشور خارج شود.

در طول مسافرت های طولانی و متعددم، ساعت ها پای حرف های پناهجویان نشسته ام و شرایط زندگی پناهجویی/پناهندگی آنها را شنیده ام. اکثر آنها بر این اعتقاد هستند که مشکلات ایران به جای خود سخت و طاقت فرسا بود اما مشکلاتی که در حال حاضر با آن دست و پنجه نرم می کنند هم ساده تر از آن نیست. تحمل زندگی در شرایط «پا در هوا» و انتظار مزمن آن سخت است. بسیاری از پناهجویان با افسردگی شان دوست و همخو شده اند. مشلات مالی فشار مضاعفی است که آنها را ناچار می کند در شرایطی زندگی کنند که از آن راضی نیستند.

در چند سال گذشته پیگیری مسئله ی پناهجویان به یکی از اولویت های کاری ما تبدیل شده است و خوشبختانه در این مدت توانسته ایم که ارتباطات حرفه ای و موثری را با سازمان ها و یا دولت های مربوط برقرار کنیم. به استناد آماری که در پایان سال دو هزار و هشت تهیه شد تاکنون بیشترین آمار پناهجویان دگرباش به ترتیب در سال های 2007، 2008، 2006 و قبل از 2005 بوده است. از کل پناهجویانی که از سازمان ما درخواست کمک کرده اند 88 درصد همجنسگرا، 2 درصد دوجنسگرا و 10 درصد دگرجنسگونه هستند. و از کل پناهجویان همجنسگرا 93 درصد گی و 7 درصد لزبین بوده اند. همچنین از کل پناهجویان دگرجنسگونه 94 درصد دگرجنسگونگان مرد به زن و 6 درصد دگرجنسگونگان زن به مرد هستند. 41 درصد از کل پناهجویانی که سازمان ما پرونده هایشان را دنبال می کند هنوز در انتظار جواب هستند. 26 درصد جواب قبولی خود را دریافت کرده اند و منتظر مرحله اسکان مجدد می باشند. 21 درصد آنها اسکان مجدد یافته اند و درخواست پناهجویی 12 درصد آنها رد شده است.

از نظر پذیرش پناهندگان دگرباش کانادا در مقام اول قرار دارد که عمده ی پرونده های پناهجویان از طریق سازمان ملل به آن کشور ارجاع می شود. و پس از آن به ترتیب امریکا، هلند، سوئد، فرانسه، آلمان، سوئیس، فنلاند، استرالیا، نروژ، بلژیک و دانمارک در مرحله های بعدی قرار دارند. شایان ذکر است که کشور انگلستان در حالی که از نظر تعداد پناهجویان ایرانی در مقام سوم قرار دارد، از نظر پذیرش آنها در رتبه ی دهم و تعداد پناهجویانی که در معرض بازپس فرستاده شدن قرار دارند در رتبه ی اول است. همچنین آمارها نشان می دهند که 6 درصد کسانی که از سازمان ما درخواست کمک کرده اند همجنسگرا نبوده اند که 90 درصد آنها از طریق همجنسگرایان به سازمان معرفی شده اند و 10 درصد باقی مانده از طریق جستجو در اینترنت ارتباط برقرار کرده اند.

بیشترین توجه سازمان دگرباشان ایرانی در ارتباط با روند پناهجویی، پیگیری آن تا مرحله ی انتهایی یعنی دریافت اقامت از کشور پناهنده پذیر و ورود به آن کشور است. سازمان های ویژه ای زیر نظر اداره ی مهاجرت کشورها وجود دارند که تمام سرویس های لازم را به صورت خودکار و بدون نیاز به هماهنگی به تازه واردین ارائه می کنند و تجربه و مهارت کافی را هم در این راستا دارند. به دلایل محدودیت های جغرافیایی ارائه ی اینگونه خدمات از طرف سازمان در حد محلی باقی می ماند و قادر به پاسخ گویی پرونده هایش در دیگر کشورها نیست. بنابراین در حال حاضر سازمان برنامه ای برای ارائه ی سرویس های اسکان مجدد به تازه واردین ندارد و تنها با هماهنگی با سازمان های دیگر آنها را در سیستم کمک رسانی دولتی قرار می دهد.

با توجه به آمار قابل توجه پرونده های پناهجویی سازمان، نیاز به طراحی و ایجاد سیستم های حرفه ای بیش از پیش حس می شود. تاکنون موفق به برقراری ارتباط و جلب حمایت شده ایم و اکنون زمان آن رسیده است که از آنها بخواهیم در اقداماتی هماهنگ و تدوین شده سهیم شوند.

در هفته ی گذشته با آقای جیسون کنی، وزیر شهروندی، مهاجرت و چندفرهنگی کانادا ملاقات داشتم و در مورد موضوعات مختلفی صحبت و تبادل نظر شد که می توان موضوعات پناهندگان دگرباش در کشورهای ترانزیت و تسریع در اسکان مجدد آنها از طریق سفارت منطقه ای کانادا، حمایت از پناهجویان دگرباشی که در اروپا پرونده ی آنها رد شده و در خطر بازپس فرستاده شدن قرار دارند و پذیرش آنها از طریق دولت کانادا در جهت جلوگیری از بازپس فرستاده شدن آنها به ایران، وضعیت دگرباشان در ایران (از نقطه نظر حقوقی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی)، وضعیت پناهجویان دگرباش ایرانی در کانادا را از جمله موارد مورد مذاکره عنوان کرد. در این جلسه توافق شد که با ادامه ی جلسات سازمان و اداره ی مهاجرت به مسئله ی پناهجویان دگرباش رسیدگی شود. همچنین نام تعدادی از پناهجویانی که منتظر مصاحبه ی سفارت کانادا هستند و مشکل حاد امنیتی و پزشکی دارند ربه شخص وزیر ارائه شد تا پرونده ی آنها پیگیری و تسریع شود.

در هفته ی آینده برای شرکت در جلسه ای در پارلمان کانادا دعوت شده ام و به اتاوا سفر خواهم کرد. در حاشیه ی آن جلسه با تعدادی از نمایندگان پارلمان از منطقه های انتاریو، بریتیش کلمبیا و کوبک که از طرح «اقدام مشترک کانادا برای حمایت پناهجویان دگرباش ایرانی» توسط سازمان دگرباشان ایرانی حمایت کرده اند، ملاقات خواهم کرد. همچنین جلسه ای با دفتر کمیسریای عالی پناهندگان سازمان ملل در کانادا برنامه ریزی شده است که در همان روز برگزار خواهد شد.

از سفارت آلمان هم درخواست ویزا خواهم کرد تا برای رسیدگی به چند پرونده ی سازمان که مدتی طولانی بدون جواب مانده است با چند نماینده ی پارلمان آلمان ملاقات کنم.

باز هم باید گفت که پناهجویی آسان نیست. نه برای شخص پناهجو و نه برای ما.

به امید روزی که دیگر کسی ناچار نشود به دلیل گرایش جنسی اش درخواست پناهندگی دهد.

مطالب ندا را همراه با اسم و آدرس ندا بازچاپ کنید.

Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net	سال اول \| شماره ی دوم \| فوریه 2009 \| شناسنامه و تماس \| آرشیو ن د ا