|
Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net |
سال اول | شماره ی چهارم | ایپریل 2009 | شناسنامه و تماس | آرشیو ن د ا |
 |
|
|
Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net |
سال اول | شماره ی چهارم | ایپریل 2009 | شناسنامه و تماس | آرشیو ن د ا |
|
|
|
|
به ياد ياران امید saeghehatashi@yahoo.com
دوباره جلادان حكومت اسلامی جان آزاديخواهان وطن را گرفتند. چند روزی مانده به پايان سال 2567 خورشيدی امير حسين حشمت ساران زندانی سياسی بر اثر سهل انگاری مسئولان زندان ولايت فقيه دچار ايست قلبی شد و سال نو را به ديدگان خود نديد و قصابان ولی فقيه نوروز را بر بازماندگان وی به عزای خون مبدل ساختند و جنايت پيشگان دوباره بيكار ننشستند و تنها دو روز پيش از آغاز سال نو دست به كار شدند و به جنايت ديگری عليه آزادی و آزاديخواهی دست زدند و اين بار عرصه را بر وب لاگ نويس جوان اميد رضا مير صيافی آنچنان تنگ ساختند و با لغو مرخصی نوروزی او بر خلاف وعده ای كه از پيش به وی داده بودند اميد ديدار نوروز را از اميد رضای جوان گرفتند و وی را به كام مرگ كشيدند و سال نو را به كام تمام آزاديخواهان تلخ ساختند. براستی اين جلادان برای حفظ نظام ننگين و ضد بشری خويش به هر جنايتی دست میاسايند. مگر اميد رضای ما چه كرده بود كه بايد بهار جوانيش به خزان تبديل شود؟ مگر چه چيزی در وب لاگ خويش نوشته بود؟ من قلم اميد رضای مهربان را از دور می بوسم قلمی كه ولی فقيه خامنه ای سيه دل به شكستن آن بسنده نكرد و بهار را بر وی و خانواده اش خزان ساخت؟ اميد رضا گفته بود آقای خامنه ای علاوه برفرزندان غزه كمی هم به ياد فرزندان ايران زمين باشيد. آيا سزای وی مرگ سرد بود؟ گاهی اوقات آرزو می كنم ای كاش زمين از حركت باز می ايستاد و سال به پايان نمی رسيد شايد آن سفر رفتگان راه آزادی بازمی گشتند ولی نه اين ميسر نيست زمين نيز در برابر ظلم و جور به راه خويش ادامه می دهد گويی زمين در آينه اتومبيل خود نگاهی بسی كوتاه نيز نمی اندازد شايد اصلا آينه بغل ندارد يا شايد از پشت سر خود آسوده خاطر است يا شايد نه می بيند ولی برايش اهميتی ندارد. ولی چگونه ممكن است اين همه پاك باخته را در خاك خود يعنی دل خود جای داده باشد و هيچگونه احساسی نسبت به آنان نداشته باشد وای كه چه سنگدل است زمين. از آسمان نيز جزء گريه كاری ساخته نيست. كاش خورشيد خانوم مهربانی زنانه ای داشت و با اين زمين ظالم چند روزی قهر می كرد و بر آن نمی تابيد ولی نه او نيز همچنان بدون احساس همواره تابان است. كاش آدمهای فضايی می آمدند و با ظلم می جنگيدند شايد توان و نيروی آنان از ما زمينيان بيشتر باشد يا شايد غيرت آنان از زمينيان بيشتر باشد ولی نه شايد آنها نيز در كرات خود مانند ما با ظلم در ستيزند يا شايد آنها قرنها پيش ظلم را ريشه كن كرده باشند و همان تمثيل معروف كس نخارد پشت من جز ناخن انگشت من را به ما گوشزد كنند. پس بياييد خود به پاخيزيم و راه را براستبداد ببنديم و خورشيد آزادی را ير ايران زمين درخشان سازيم. سال نو بر خانواده های يعقوب مهرنهاد - امير حسين حشمت ساران - اميد رضا مير صيافی و تمام خانواده های اعدام شدگان رژيم ولايت فقيه و همه آزاديخواهان خجسته باد و غروب استبداد نزديك.
به يادت هست؟
جوان و نوجوان فرزند ايران به ياد آور اوضاع پريشان تو هرگز ياد داری در گذشته چه تاريخی براين خاكت گذشته به يادت هست ياران جان سپردند سر تسليم به تير باران سپردند به يادت هست بوسه پای اعدام به يادت هست بمباران صدام به يادت هست خلخالی بدنام هزاران مرد و زن را كرد اعدام به يادت هست خواب طفل بی شام به يادت هست مرقد های بی نام به يادت هست پدر را كنج زندان پی خونش پلنگ تيز دندان به يادت هست جام باده خون شد به يادت هست ايرانم زبون شد به يادت هست ايران دشت خون شد نسيم عشق هم باد جنون شد به يادت هست پل خر بگيری دو دست از جان كشيدن بهر حوری گذر از پل به سوی دشتی از مين به وعده و دروغ و حيله دين به يادت هست عشق هم قد قن شد بهای خون زن هم نصف من شد به يادت هست زدند بر دار بوسه زن و مرد و جوان گرسنه به يادت هست ايوان مدائن بشد جولانگه مردان خائن به يادت هست فرخزاد ايران به دست تازيان شد تير باران به يادت هست نوروز و بهاران شده مانند گريه زير باران به يادت هست آن خاك دليران شده اينك سرای باج گيران به يادت هست شاهنامه هفت سين كنون جايش شده آيات ننگين به يادت هست خليج تا ابد پارس بشد قربانگه مردانی از پارس به يادت هست كوروش در پاسارگاد ز اين نامردميها داد فرياد به يادت هست تصويری پريشان سفر كرده به ماه ديدی چه آسان به يادت هست صندوقهای آرا برابر شد به تنها رای آقا به يادت هست كه در هر چشمه ساری نوای نوحه شد ساز قناری به يادت هست انسانهای بي باك نشستند پاي بنگ و دود ترياك نه می دانم تو در خاطر نداری فقط در آرزوی زلف ياری تو اينك ساده و بس نوجوانی بگو درد مرا پس كی تو دانی شب و روزت به ساز و خنده سر شد تو كی دانی كه اين عمرت هدر شد بدان روزی درون جوی آبی بسی ممكن كه تا ابد بخوابی اگر ديدی كسی در جوی مرده ست بدان روزی جوانی چون تو بوده ست به آينده تاريكت نظر كن ز خنديدن به معتادان حذر كن بدان پايان هر رودی گوارا بود ريزش به قعر شور دريا بيا اينك اگر خواهی نسوزيم لباس رزم بر دشمن بپوشيم زمين و آسمان بر هم بدوزيم اگر يك پارچه با هم خروشيم اگر خواهيم باشيم و بمانيم سرود نيك ما هستيم بخوانيم
|
|
مطالب ندا را همراه با اسم و آدرس ندا بازچاپ کنید. |