Neda -- Iranian Queer Magazine

تظاهرات و راهپیمایی ها

لیندا راپ

ترجمه ی سامان

هم راهپیمایی ها (parade) و هم تظاهرات (marches) باعث می شوند حضور یک جامعه حس شود ولی قصد و منظور این دو با یکدیگر متفاوت است. تظاهرات عموما با منظور تغییرات اجتماعی و سیاسی راه اندازی می شوند در صورتی که راهپیمایی ها بیشتر حالت جشن و سرور دارند. در عمل این تفاوت آنقدر ها هم مشخص نیست: بعضی پلاکاردها در یک راهپیمایی ممکن است حاوی پیام های معترضانه سیاسی باشد و بعضی تظاهرات هم ممکن است قسمت های فستیوال مانند داشته باشند یا بخشی از یک برنامه بزرگ تر باشند که پیک نیک ها و برنامه های نظیر آن را نیز شامل شود.

راهپیمایی های غرور آمیز (Pride parades) از اتفاقات مهم فرهنگی در خیلی شهرهای آمریکا و کانادا و همچنین اروپا و آسیا شده اند. معمولا به همراه راهپیمایی های همجنس گرایان که در ماه جون برگزار می شوند و فرصتی هستند برای جوامع محلی دگرباش تا تفاوت خود و البته حس یکی بودن و همبستگی خود را جشن بگیرند.

در حالی که بیشتر توجه رسانه ها به جشن های بزرگ شهرهایی نظیر نیویورک، سان فرانسیسکو، لوس انجلس و تورونتو جلب می شود، راهپیمایی های غرور آمیز در بیشتر جاهای جهان و در خیلی موارد درشهر های کوچک برگزار می شوند. جایی که جشن ها بیشتر حالت پیک نیک و پارتی دارند تا راهپیمایی. اینطور تصور می شود که سالانه جمعیتی درحدود 45 میلیون نفر در جشن های غرور آمیز شرکت می کنند: از آرکاتا در کالیفورنیا تا زوریخ در سوئیس.

گاهی اوقات راهپیمایی های غرور آمیز فقط حالت جشن دارند اما بیشتر مواقع موقعیتهایی سیاسی هستند برای لابی کردن حقوق دگرباشان یا اعتراض به بی عدالتی. خیلی اتفاق می افتد که سیاست مداران از این راهپیمایی ها برای اظهار پشتیبانی خود از جوامع دگرباش استفاده می کنند. حال یا با انتشار بیانیه یا با شرکت در راهپیمایی.

تظاهرات در واشینگتن

تظاهرات برای جوامع مختلف در دهه های 60 و 70 امری بسیار عادی بود. مردم به خیابان ها می ریختند و برای حقوق سیاه پوستان آمریکایی یا اعتراض به جنگ ویتنام تظاهرات برگزار می کردند. یکی از اولین تظاهرات که در دفاع از جوامع همجنس گرا برگزار شد یک تظاهرات ضد هوموفوبیا در چهارم جولای 1965 بود. چیزی در حدود 50 نفر از جامعه ماتاچین (Mattachine Society) و دختران بیلیتیز (Daughters of Bilities) جلوی ساختمان white house ایستادند و به قوانین تعبیض آمیز کارگزینی حکومت فدرال اعتراض کردند.

بعدها با رشد حرکت های حقوق مدرن همجنس گرایان در دهه 70، چند تظاهرات بزرگ در واشینگتون به وقوع پیوست. در 14 اکتبر 1979 اولین تظاهرات ملی در واشینگتون برای حقوق همجنس گرایان چیزی بیش از صد هزار نفر را به خود جذب کرد تا دهمین سالگرد شب شورش های استون وال، اعتراض به جنگ صلیبی آنیتا برایان بر علیه همجنس گرایان و همچنین تقبیح محکومیت ساده گیرانه دن وایت برای ترور هاروی میلک، عضو همجنس گرای هیئت امنای شهر سان فرانسیسکو را همگی با هم به گوش همگان برسانند.

بیش از 500.000 نفر در روز 11 اکتبر 1987 در پایتخت دور هم جمع شدند تا از حقوق همجنس گرایان پشتیبانی کنند. تظاهرات کنندگان به رای دادگاه عالی آمریکا (کیس دادگاهی بورز و هاردویک) در 1986 معترض بودند که مطابق با قوانین ضد همجنس گرایانه سودومی تصمیم نهایی را گرفته بود. آنها همچنین به فقدان غم انگیز فعالیت های دولت فدرال بر عیله بیماری ایدز اعتراض داشتند.

طبق آمار برگزار کنندگان جمعیتی حدود 1.000.000 نفر برای سومین تظاهرات در روز 25 آوریل 1993 در پایتخت حاضر شدند. واکنش به بیماری ایدز یکی از مسائل مهم باقی مانده بود. شرکت کنندگان همچنین به قوانین منع حضور همجنس گرایان مرد در ارتش و مجامع حقوقی اعتراض داشتند زیرا باعث نادیده گرفتن حقوق شهروندی همجنس گرایان در میان بقیه جامعه می شد.

چیزی بیش از 300 اتفاق فرهنگی برای آخر هفته این تظاهرات تدارک دیده شده بود. شب زنده داری با شمع در موزه یادبود هولوکاست آمریکا، راهپیمایی به سمت قبرستان ملی آرلینگتون برای احترام به سربازان همجنس گرا، برگزاری مراسم ازدواج همگانی برای ترویج حق ازداوج برای همجنس گرایان، یک تظاهرات "دایک " و دیگر فعالیت های اجتماعی.

سال 2000 زمان برگزاری تظاهرات هزاره بود. صدها هزار نفر به پایتخت آمدند و پایانی برای قتل های از روی نفرت خواستار شدند و از حقوق زوج ها و والدین همجنس گرا و همچنین قسمت هایی از قانون کارگزینی بدون تبعیض دفاع کردند.

در میان جمعیت سربازان زن و مرد، drag queers ، drum corps، والدین همجنس گرا و فرزندانشان و همچنین فرزندان همجنس گرا به همراه والدینشان دیده می شدند.

در میان شخصیت های مهم، سناتور پائول ولستون و از نمایندگان کنگره نانسی پلوسی و جری ندلر، الیزابت برش مدیر کمپین حقوق بشر، قهرمان تنیس مارتینا ناوریتیولوا، بازیگر سابق بیس بال بیلی بین، ملیسا اتریج خواننده و الن دیجنریز بازیگر در مقابل عمارت کنگره به سخن رانی پرداختند.

والدین متیو شپارد قربانی یک قتل هوموفوبیک به همراه خانواده جیمز بیرد جونیور سیاه پوست آمریکایی قربانی یک قتل نژادپرستانه خواستار پایانی برای قتل های از روی نفرت شدند.

راهپیمایی های غرور آمیز در نیویورک

راهپیمایی که عموما به عنوان اولین در نیویورک محسوب می شود در روز 28 جون 1970 رخ داد. هزاران شرکت کننده از گروه های مختلف از گرینویچ ویلج (محله روشنفکران نیویورکی) تا پارک مرکزی نیویورک راهپیمایی کردند. مناسبت اولین سالگرد واقعه استون وال بود. معترضین که بعضا از ایالت های دیگر آمده بودند مسائل بسیار مهمی را مطرح کردند از جمله قوانینی که روابط همجنس گرایانه مبنی بر رضایت طرفین را ممنوع می کرد یا قوانینی که تبعیض بر علیه همجنس گرایان را در در زمینه های کارگزینی و حتی مسکن مجاز می شمرد.

البته آنطور که مایکل براون یکی از بنیان گذاران جبهه آزادی همجنس گرایان می گوید این تظاهرات "تاییدی بود بر اعلام اینکه هم اکنون مغروریم از آنچه هستیم".

تظاهراتی که برای یادبود واقعه استون وال برگزار می شد تا سال ها بعد نیز ادامه پیدا کرد و بخشی از برنامه راهپیمایی های غرور آمیز همجنس گرایان شد. شهردار و دیگر رؤسای شهر هر ساله در راهپیمایی شرکت می کردند. هم اکنون این راهپیمایی شامل گروه های بسیار جالبی می شد. گروه استون وال، فیری های رادیکال (Radical Faeries)، وکلای گروه S&M، جمهوری خواهان لاگ کابین، drag queers ، ورزشکاران، دانشجویان علوم دینی، والدین حامی و دوستان افراد دگرباش و البته سربازان.

افسران پلیسی که عضو گروه افسران همجنس گرای نیویورک هستند به طور دائم در راهپیمایی ها شرکت میکنند. در سال 1999 برای اولین بار یک عضو فعال آتش نشانی در راهپیمایی شرکت کرد. افسر آتش نشانی توماس فان اسن، آتش نشان همجنس گرا تام رایان را همراهی می کرد. فان اسن سعی کرد دید مثبتی نسبت به این مسئله در سازمان ایجاد کند.

در سال 2002 گروهی از افسران پلیس، آتش نشان ها و پرسنل اورژانس بیمارستان ها که همگی همجنس گرا بودند یاد همکارانشان را در جریانات 11 سپتامبر 2001 گرامی داشتند.

استون وال : 25 ساله

راهپیمایی سال 94 که استون وال: 25 ساله نامیده شد جایی شد هم برای حضور موثر و هم برای بحث و مجادله. بیست و پنجمین سالگرد واقعه استون وال مصادف شد با تورنمنت های مخصوص همجنسگرایان (Gay Games) که آن سال در نیویورک برگزار می شد. این خود به معنی حضور موثر تر رسانه ها در آن سال بود. تدارک بینندگان یک نمایش فوق العاده تدارک دیدند. پرچم رنگین کمانی به طول یک مایل طراحی شده بود تا به وسیله کسانی که برای مبارزه با ایدز کمک مالی کرده بودند تا این افتخار را داشته باشند حمل شود.

بحث های زیادی حول این راهپیمایی شکل گرفت. جامعه دوجنسی به عنوان رسمی راهپیمایی شکایت کردند که استون وال : 25 ساله را "رویدادی برای همجنس گرایان و دوجنس گرایان" معرفی کرده بود.

بعضی نگران قسمت های پر زرق و برق راهپیمایی بودند: افرادی که کم ترین لباس را می پوشیدند یا کوییر های خشمگین و چرم پوش ها. آنها فکر می کردند تصویر این قسمت از راهپیمایی ممکن است تصویر نادرستی از جامعه دگرباش را در اختیار کسانی قرار بدهد که ترویج دهنده سیاست های هوموفوبیک هستند.

"نمی توانم کسی را از پوشیدن لباس های عجیب و شرکت در راهپیمایی منع کنم اما آیا حتما باید آنها را در صف های جلویی راهپیمایی قرار داد؟" این سوال بارنی فرانک نماینده کنگره از ماساچوست بود. اگرچه او بعدا برای حل این مسئله گفت : "در جامعه همجنس گرایان سعی کردیم دو چیز را همزمان انجام دهیم : یکی تلاش برای حقوقمان بود و دیگری تجلیل از آزادی فرهنگی مان"

علاوه برراهپیمایی رسمی آن سال، تظاهراتی هم به وسیله Act Up(AIDS Coalition To Unleash Power) تدارک دیده شد که تلاشی سیاسی بود برای جلب توجه بیشتر برای مبارزه بر علیه ایدز. اجازه راهپیمایی به آنها داده نشد. آنها به هر حال تظاهرات را برگزار کردند. دو گروه سرانجام به هم رسیدند و آنظور که گزارش گر نیویورک تایمز جنی اسکات گزارش داد : "در جریانی وسیع از انسانیت" به یکدیگر پیوستند و راه خود را تا پارک مرکزی نیویورک ادامه دادند.

دیگرراهپیمایی های غرور آمیز در آمریکای شمالی

دیگر شهرهای آمریکای شمالی نظیر آتلانتا، شیکاگو، لوس آنجلس، مینپولیس، سیاتل، تورونتو و ونکوور راهپیمایی های سالانه بزرگی در ماه جون برگزار می کنند تا یادبودی باشد برای واقعه استون وال. (چند شهر از جمله نیواورلئان جشن های خود را در زمان دیگری برگزار می کنند.)

خیلی از این مراسم از اوایل دهه 70 تا کنون وجود داشته اند و رشد آنها مثالی از رشد و تکامل جریانات دگرباش است برای حقوق مساوی.

برای مثال راهپیمایی سالانه شیکاگو از ماه جون 1970 شروع شد البته "غیر رسمی". اجازه راهپیمایی داده نشد و 150 نفر معترض در پیاده روها تظاهرات خود را شروع کردند و برعلیه بی عدالتی هایی که نسبت به افراد دگرباش روا داشته می شد اعتراض کردند. سال بعد تظاهرات 150 نفری به یک تظاهرات 1200 نفری تبدیل شد. هم اکنون راهپیمایی سالانه شیکاگو هر سال چیزی حدود 200000 نفرشرکت کننده دارد.

راهپیمایی هالیوود سالانه 400.000 شرکت کننده دارد که با این حساب سومین راهپیمایی از لحاظ جمعیت در تمام کالیفرنیای جنوبی به حساب می آید. تعداد شرکت کنندگانش تنها از تورنمنت رزها و تجمع های مربوط به کریسمس کمتر است.

در میان شناخته شده ترین راهپیمایی های تابستانی، راهپیمایی سان فرانسیسکو است. رویدادی که از 1971 آغاز شد. راهپیمایی سان فرانسیسکو صده ها هزار نفر شرکت کننده دارد. در سال 2002 ، 184 گروه رسمی که به مبارزه با ایدز، سرطان سینه و هوموفوبیا می پرداختند، گروهی از مادران همجنس گرا و فرزندانشان و صفی از افراد عضو بیرز کلاب در میان شرکت کنندگان دیده میشد.

صف اول راهپیمایی طبق معمول از هزاران موتورسوار Dykes on Bikes تشکیل می شد که در ادامه ده ها دوچرخه سوار مرد که نام خود را Mikes on Bikes نامیده بودند به دنبال آنها حرکت می کردند و برچسب هایی با عنوان "سلام! اسم من مایکه" داشتند.

راهپیمایی سالانه سان فرانسیسکو یکی از بزرگترین رویداد های سالانه در کل کشور به حساب می آید.

از دیگر راهپیمایی های بزرگ، راهپیمایی سالانه تورونتو است که سالانه چیزی حدود یک میلیون نفر شرکت کننده دارد و در یکشنبه ی آخر ماه جون برگزار می شود و بزرگترین راهپیمایی همجنسگرایان در کاناداست.

دیگر برنامه های غرور آمیز

درکنار راهپیمایی های همیشگی غرور آمیز برنامه های دیگری هم به وسیله قسمت های دیگری از جامعه دگرباش برگزار می شوند. برای مثال در دهه اخیر لزبین ها شروع به برگزاری "تظاهرات دایک" در شهر هایی نظیر شیکاگو و تورونتو کرده اند.

شیکاگو نیز مانند واشینگتون و کانزاس سیتی میزبان جشن های غرور آمیز گی های آفریقایی- آمریکایی است.

شهر بوستون نیز برگزار کننده جشن های جوانان همجنس گرا و دگرجنس گرا است که شامل راهپیمایی در خیابان های شهر و جشن در کناره رود چارلز می شود.

جشن ها در خارج از آمریکای شمالی

جشن های غرور آمیز به هیچ وجه به آمریکا محدود نمی شوند. شماری از پایتخت های اروپایی از لندن گرفته تا استکهلم نیز برگزار کننده این چنین جشن ها هستند. البته قدمت این جشن ها به قدمت شهرهای آمریکایی نمی رسد اما در حال رشد است.

راهپیمایی غرور آمیز برای دگرباشان دابلین در سال 1992 شروع شد در حالی که تنها 100 نفر شرکت کننده داشت. ده سال بعد این تعدا به 6000 نفر رسید. این راهپیمایی در واقع قسمت مهمی از یک جشن دو هفته ای است.

قدمت راهپیمایی غرور آمیز لندن به 1972 باز می گردد. چیزی حدود 700 همجنس گرا زن و مرد از میدان ترافالگر تا هاید پارک به راهپیمایی پرداختند. در سال 2002 ده ها هزار نفر در این راهپیمایی شرکت کردند. برنامه بعدی پارتی بزرگی در هاکلند مارچز بود با چادرهایی که برای رقص برپا شده بودند، سرگرمی و برنامه های ورزشی و البته دکه های عضو گیری برای آتش نشانی، پلیس و مرکز اینلند رونیو (Inland Revenue).

برایتون و منچستر هم جشن های اینچنینی دارند. راهپیمایی سال 2003 منچستر نقطه عطفی در جشن 10 روزه یوروپراید(EuroPride) بود.

شهردار پاریس برتراند دلانوی که آشکارا همجنس گراست راهپیمایی سال 2002 را در پایتخت فرانسه رهبری کرد که با 500.000 نفر شرکت کننده رکورد دار شد.

راهپیمایی سال 2003 در سائو پائولو برزیل 800.000 نفر را به خود جذب کرد که البته همگی همجنس گرا نبودند.

راهپیمایی های غرور آمیز چند سالی است که در تل آویو پایتخت اسرائیل هم برگزار می شوند. با این وجود اولین راهپیمایی در شهر سنتی تر بیت المقدس زودتر از سال 2002 برگزار نشد. بعضی یهودیان ارتدوکس و سران مذهبی و سیاسی راهپیمایی را تقبیح کردند اما چیزی حدود 4000 همجنس گرای زن و مرد در زیر پرچم های رنگین کمانی به راهپیمایی پرداختند. برنامه بعدی پارتی در پارک شهر بود.

راهپیمایی ها در دیگر کشورها نظیر زلاند نو، ژاپن، آفریقای جنوبی و تایلند هم از دهه 90 شروع شدند و عموما از استقبال خوبی برخوردار بوده اند. راهپیمایی سالانه بانگوک در سال 2002 که برای چهارمین سال برگزار می شد 100.000 نفر شرکت کننده داشت.

جشن های استرالیایی

اگرچه این جشن ها بیشتر در ماههای فوریه و مارس برگزار می شوند یکی از بزرگترین رویداد های مربوط به همجنس گرایان جشن ماردی گراس (Mardi Gras) در سیدنی است که بیشتر از هر جشنی که مربوط به دگرجنس گرایان است توریست خارجی جذب می کند.

این جشن ریشه در یک تظاهرات گی ها در 1978 دارد که در ارتباط با جشن های روز آزادی همجنس گرایان در سان فرانسیسکو برگزار شد. با وجود اینکه تظاهرات بسیار کوچک بود، 53 نفر در آن روز دستگیر شدند.

یکی از نشانه های رشد حرکتی که در استرالیا برای حقوق مساوی شروع شد این است که هم اکنون جشن های ماردی گراس در سیدنی یک رویداد فرهنگی به مدت یک ماه است. قسمت اصلی این رویداد فرهنگی که همان راهپیمایی باشد در تلویزیون ملی پخش می شود و چیزی بین 500.000 تا 750.000 شرکت کننده دارد.

تمامی شش ایالت استرالیا نیز برنامه های سالانه همجنس گرایان دارند. فستیوال لزبین های استرالیا که هر سال در یک ایالت برگزار می شود نیز هم اکنون رویدادی سالیانه است.

نتیجه گیری

راهپیمایی ها راهی برای ابراز درخواست های سیاسی و البته جشن و سرور برای گروه های متفاوتی از مردم است. با توجه به تنوع و گوناگونی که در جامعه دگرباش وجود دارد این طبیعی است که برای اعلان های عمومی راهپیمایی ها و همچنین نحوه برگزاری آنها بین اعضای این جامعه بحث ایجاد شود. با این وجود عموم راهپیمایی ها در ایجاد نوعی حس تعلق و غرور به اعضای جامعه دگرباش موفق بوده اند. آنها همچنین توانسته اند محلی باشند برای تاکیدی شادی بخش و خوشحال کننده بر هویت شخصی و اجتماعی اعضای جامعه دگرباش.

Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net	سال اول \| شماره ی هفتم \| ژوئیه 2009 \| شناسنامه و تماس \| آرشیو ن د ا