Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net

سال اول | شماره ی هشتم | آگوست 2009 | شناسنامه و تماس | آرشیو ن د ا

سخن اول

آرشام پارسی

 یک سال پیش منیره برداران را در سمینار حقوق بشر در ایران در سن خوزه ی کالیفرنیا ملاقات کردم. گفتگویی داشتیم که آن را با اجازه اش ضبط کردم. و امروز فرصتی شد تا آن را دوباره بشنوم. منیره در لابلای حرف هایش گفت: «چیزی که هیچ بحثی در آن نیست این است که حقوق دگرباشان حقوق بشر است. و امیدوارم در اثر تلاش هایی که صورت می گیرد روزی کنوانسیونی همچون علیه شکنجه و یا رفع تبعیض علیه زنان در سازمان های جهانی مطرح و تصویب شود که دولت ها را موظف کند تا در راه دفاع از حقوق شهروندان دگرباش شان تلاش کنند. فعالیت های من بیشتر در زمینه ی شرایط زندانیان سیاسی و شکنجه های آنها متمرکز بوده است و کمتر در زمینه ی دگرباشان فعالیت داشته ام اما برای من بسیار جالب بود وقتی با دوستانی صحبت می کردم که سال ها قبل از مخالفان سرسخت همجنسگرایی بوده اند و امروزه افکار آنها تغییرات اساسی کرده و اگر از حامیان حقوق این قشر از جامعه نباشند، اما حداقل مخالفت های آشکار هم نمی کنند. این تابوها هستند که جامعه های تحت تبعیض را قربانی می کنند و باید این تابوها را شکست. باید ایستاد و برای گرفتن حقوق مان تلاش کنیم حالا این حقوق می تواند شامل خیلی موارد باشد. فقط باید خواست و پیگیر آن بود. حتمن محقق خواهد شد همانطور که در خیلی از کشورها این گونه تلاش ها به نتیجه رسیده است.»

در آن زمان کاملن با حرف هایش موافق بودم و امروز با مرور آنها شواهد بیشتری برای پذیرفتن این حقایق وجود دارد. تغییر قوانین و در پی آن تغییر فرهنگ (و یا بر عکس) آنچنان که به نظر می رسد کار دشواری نیست. یکی از دوستان همجنسگرای ایرانی که در سن سی سالگی و هم زمان با انقلاب اسلامی از ایران خارج شده بود، در مقایسه شرایط دگرباشان در گذشته و حال گفت: «چه کسی فکر می کرد در مدت زمان بسیار کوتاه تاریخی این همه تغییرات بزرگ اتفاق بیافتد؟» این تغییرات شاید برای ما دگرباشان نسل جوان قابل لمس نباشد اما برای دگرباشان نسل میانسال و کهنسال یک رویا و یا آرزو محسوب می شده است. داشتن یک مجله ی دگرباشی به زبان فارسی، وجود سازمانی ایرانی متعلق به دگرباشان، ارتباطات آنلاین و ... از مواردی است که امروزه ما آنها را در اختیار داریم اما نسل های قبل از آن محروم بوده اند و حتا این تصور هم برایشان وجود نداشته است که روزی مسئله ای که آنها حتا از به کار بردن اسم آن ترس داشته اند به یکی از موضوعات مهم حقوق بشری در مورد ایران تبدیل شود.

همانطور که منیره برادران اشاره کرد نمونه های زیادی از به نتیجه رسیدن این گونه خواسته ها وجود دارد که استون وال نیویورک می تواند اولین نمونه و هندوستان آخرین نمونه تاکنون باشد. جامعه ی دگرباشان همواره برای از بین بردن تبعیض ها و مجازاتی که بر آنها اعمال می شد تلاش کرده اند و در بسیاری از موارد به موفقیت دست یافته اند. در امریکا مجازات مرگ برای دگرباشان وجود نداشته است و مسئله آنها از بین بردن تبعیض بوده است. در پاکستان مجازات مرگ به زندان تغییر یافت. در هندوستان مجازات دگرباشان از شش ماه تا ده سال زندان بود که پس از سال ها تلاش و لابی های حقوق بشری بالاخره دادگاه عالی هند حکم به جرم زدایی از همجنسگرایی را صادر کرد. و صدها نمونه ی دیگر که در کمتر از پنجاه سال اتفاق افتاده است. «چه کسی فکر می کرد در مدت زمان بسیار کوتاه تاریخی این همه تغییرات بزرگ اتفاق بیافتد؟»

برای ما هم تغییر امکان پذیر است «باید ایستاد و برای گرفتن حقوق مان تلاش کنیم. حتمن محقق خواهد شد همانطور که در خیلی از کشورها این گونه تلاش ها به نتیجه رسیده است.»

مطالب ندا را همراه با اسم و آدرس ندا بازچاپ کنید.