Neda -- Iranian Queer Magazine

نگاهی به آینده جنبش سبز

احمد رافت

جنبشی که در داخل و خارج ایران در پیامد انتخابات ریاست جمهوری 22 خرداد براه افتاده است، حرکتی خود جوش و خود بنیاد است که نمی تواند به حریم شخصی گروه، حزب و یا فردی تبدیل شود زیرا در این صورت حکم مرگ خود را صادر کرده است. البته نباید تعجب کرد کسانی در داخل و خارج تمام تلاش خود را بکار گیرند تا این جنبش را مهار کرده و میخ خود را بر آن بکوبند. آنچه در ایران و جهان با نام موج سبز شهرت یافته است طیف ها، اقشار و گروه های مختلف سیاسی و اجتماعی را دربر می گیرد و هرکدام از این ها با شعارها و خواست های خود به این نهضت پیوسته اند. یک دست نبودن این جنبش و مطرح شدن خواست ها و شعارهای متفاوت شاید مهم ترین علت گسترش آن باشد. این رنگارنگی سرمایه هنگفتی است که در صورت درست هزینه شدن می تواند گام مهمی در جهت ایجاد نظامی کثرت گرا و دمکراتیک باشد.

متاسفانه از ابتدا اشخاصی در داخل و خارج، قبل از این که حلوائی برای تقسیم پخته شده باشد آغاز به مرزبندی کرده اند و بازی خطرناک خودی و ناخودی را راه انداخته اند. بنا بر عادتی دیرینه، این عده تلاش دارند جنبش را به حریم شخصی خود تبدیل ساخته و دیگران را به خارج از آن هدایت کنند. نگاهی نامغرضانه به شعارها و خواست هائی که در تظاهرات داخل و خارج مطرح می شوند، بر خلاف ادعای برخی، حکایت از کثرت نظرات در این جنبش دارد. گروهی از شرکت کنندگان در جنبش با نظام جمهوری اسلامی مشکلی ندارند و تنها خواهان جمهوری اسلامی متفاوتی از آنچه در دوره اول ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد شاهد آن بودیم هستند. در این طیف برخی با تعبیر کنونی حکومت از مقوله ولایت فقیه و حیطه قدرت رهبر موافق نیستند، و گروه دیگری دغدغه حضور پاسداران در دولت و مجلس و اقتصاد را دارند.

گروه دومی بدنبال رای گمشده است، در حالیکه گروه سومی خواهان تغییر نظام است و شعار جمهوری ایرانی را در مقابل جمهوری اسلامی قرار داده است. بخشی نیز خواهان بازگشت سلطنت به ایران هستند. در این بخش نیز اجماع وجود ندارد. برخی خواهان بازگشت به دوران آریامهری و دیگران هوادار سیستمی مشابه اسپانیا و بلژیک هستند. در رابطه با نقش مذهب نیز اختلاف نظر وجود دارد. جدائی دین از حکومت و لائیسیته نیز طرفداران خود را دارند. عده ای خواهان حکومتی اسلامی ولی بدون حضور روحانیت در دولت هستند. دیگران مذهب را مانعی جدی بر سر راه دمکراسی می دانند.

حضور کلیه این دیدگاه ها در جنبش واقعیتی غیر قابل انکار است. واقعیت غیر قابل انکار دیگری، هم صدائی اصحاب کلیه این نظرات در تظاهرات خیابانی در داخل کشور است. حفظ این حضور رنگارنگ در جنبش، وظیفه خطیری است که هیچکدام از مدعیان رهبری نمی توانند از زیر بار آن شانه خالی کنند. روشنفکران، فعالین سیاسی، مدعیان رهبری و حتا روزنامه نگاران نباید تجربیان گذشته را نادیده بگیرند و اشتباهات 30 سال پبش را بار دیگر تکرار کنند. قربانی ساختن نظرات، خواست ها و اهداف بنام و تحت لوای اتحاد، کثرت گرائی جنبش را بزیر سوال خواهد برد. ارجاع خواست ها به آینده برای حفظ اتحادی که بر حذف اقلیتی به نفع اکثریتی هیجان زده استوار باشد، در بهترین حالت جمهوری اسلامی دیگری را به ارمغان خواهد آورد. حفظ یکپارچگی جنبش نمی تواند بر پایه حذف خواست های بخشی از آن استوار باشد. کسانی که 30 سال پیش بنام اتحاد چادر به سر کردند و فریاد الله اکبر و یا خمینی رهبر سردادند، بهای بسیار سنگینی برای این کوتاه بینی سیاسی پرداخت کردند.

اتحاد بر پایه حداقل ها و آزادی هر گروه برای مطرح کردن خواست های خود از هم اکنون، تنها راه حفظ یکپارچگی جنبش و ادامه حیات آن است. قبول حق دیگران برای مطرح ساختن خواست هایشان و تلاش برای دست یابی به این خواست ها، باعث گسترش جنبش کنونی خواهد شد. اگر 30 سال پیش به نام اتحادی که هرگز تبلور نیافت، صاحبان نظرات مختلف سکوت اختیار نمی کردند، شاید مادران و پدران بسیاری از جوانان آن زمان، امروز بر مزار فرزندانشان در خاوران اشک نمی ریختند و ما هر سال مرداد ماه سالگرد کشتارهای وحشیانه کردستان رابرگزار نمی کردیم. اشتباهات گذشته باید چراغ راه آینده باشند.

Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net	سال اول \| شماره ی نهم \| سپتامبر 2009 \| شناسنامه و تماس \| آرشیو ن د ا