Neda -- Iranian Queer Magazine

سخن اول

آرشام پارسی

در طول این نه سالی که از فعالیت های اجتماعی ام می گذرد، بارها شده است که پای صحبت ها و نگرانی های مادران دوستان دگرباشم و از جمله مادر خودم نشسته ام. حرف هایشان را با دقت گوش کرده ام و تا حد امکان اطلاعات صحیحی را در اختیار آنها قرار داده ام تا به جای قهر یا طرد کردن فرزندانشان، آنها را محکم تر از قبل در آغوش مادرانه شان بفشارند تا مبادا احساس عدم تعلق و امنیت برای فرزندان دگرباش خود ایجاد کنند.

نامه ای که در زیر آمده توسط مادری نوشته شده است که به تازگی از گرایش جنسی پسرش با خبر گشته و طبیعتن نگرانی و تشویش خاصی را به همراه داشته است. با هم چندین مکاتبه و گفتگوی تلفنی داشته ایم. می خواهم این بار با مادران جامعه ی دگرباشان ایرانی سخن بگویم. تعداد مادرانی که مخاطب سخن اول این شماره ی ندا می باشند کم نیست، به اندازه ی جمعیت دگرباشان است.

Ba salam Arsham Aziz!
man yek madari hastam ke ehtijaj be rahnamie va komake shoma daram. Chizi dar zendegi man etefagh oftade ke bayad ba shoma sohbat mikardam. Aval az hame baid azat tashakor konam bekhater inke emroz be man vaght dadi ke bahat harf bezanm, chon khili be aram shodanam komak kard. Ba rahnamie to doste aziz shro karadam ke Neda ro ham bekhonam. Nemitonam begam ke hanooz komaki karde ya ne vali falan daram mikhonam. Hezaran soal daram ke shayad hich vaghat javabeshon ro pida nakona,masalan chera pesare khoshtipe mesle pesare man bayad betarafe ye mard jalb beshe na yek zan (in tabiee nist). In soalie ke hezaran bar be zehnam miad o mire. Lotfan komakam kon chon man be joz shoma hich kas ro nadaram ke bahash harf bezanam. Nemidonam chetori begam ke cheghadar arom shodam bad az inke ba shoma telefoni harf zadam. Mesle inke shoma daghighan midonestin ke chi baiad begin ta man ye khorde aramesh pida konam. bad az modathaie madid tonestam dishab ye khorde bekhabam. Cheghadar bade ke man bayad arezoie navehamo baid be gor bebaram. Merci ke be harfam gosh dadin, omidvaram bazam echaze bedid ke bahaton harf bezanam

Baz ham manoon
khodavand negahdare to bashe be khatere karhaye khobi ke mikoni
Dostdare to
Yek Madar

بارها این نامه را خواندم. هر بار صدای غمگین و بغض آلود او را می شنیدم. به یاد می آوردم زمانی که زبانش نمی چرخید که بگوید پسرم همجنسگراست و آنقدر حرفش را خورد تا من تابوی کلمه ی همجنسگرا را برایش شکستم. آهی کشید و گفت «بله متوجه شده ام که پسرم همجنسگراست».

مادران عزیز،

شاید یکی از فرزندان شما همجنسگرا باشد. می دانید که فجیع ترین و غم انگیزترین اتفاقی که افتاده است چیست؟ اشتباه می کنید اگر بگویید همجنسگرا شدن فرزندم. خیر، آن اتفاق چیزی نیست جز اینکه شما به بعضی از آرزوها و رویاهایتان نمی رسید. آنهایی که سال ها برای ازدواج کردن فرزندتان و زن/شوهر دار بودن و بچه دار شدن او در ذهن پرورانده اید. آیا این تنها آرزو در زندگی تان بوده است که به آن نرسیده اید؟

به دلیل مسائل فرهنگی و اجتماعی ما ایرانیان، زمانی که مادری متوجه همجنسگرایی فرزندش می شود، اولین و ناخودآگاه ترین پرسش او این نیست که فرزندم چه تمایلی دارد و من به عنوان مادر او چه نقشی در خوشبختی و شادی او باید ایفا کنم، بلکه با خود می گوید جواب عمه و عمو یا خاله و دایی را چه باید بدهم! اگر کسی پرسید که چرا فرزندت ازدواج نکرده است چه باید بگویم! کدام وظیفه ام را به خوبی انجام نداده ام که این اتفاق برای فرزندم افتاده است! و برای مادران مذهبی مان هم اینکه چه گناهی در درگاه خداوند کرده ام که این کفاره اش شده است! و صدها سوال دیگر که گریبانگیر همه ی مادران ایرانی در سرتاسر دنیا می شود.

ساده ترین پاسخ به تمام این نگرانی ها این است که هیچ اتفاق خاصی نیافتاده است فقط فرزند شما همجنسگراست به همان سادگی که فرزند دیگرتان همجنسگرا نیست. نگران نباشید که چرا مثلن پسر خوش تیپ تان با یک دختر در ارتباط نیست و از زندگی اش لذت نمی برد! چون او ممکن است با یک پسر باشد و از زندگی اش لذت ببرد. همانند فرزندان دگرجنسگرایتان که از ارتباط با جنس مخالف لذت می برند. مگر شما خواهان خوشبختی و خوشحالی فرزندتان نیستید. تنها تفاوت مهم می تواند این باشد که شما نسبت به دیگر مادرها مسئولیت بیشتری دارید. مسئولیتی که آن را با یک مثال بسیار ساده در یکی از گفتگوهایم در برنامه ی زن امروز در صدای امریکا بیان کردم و در اینجا باز آن را تکرار می کنم.

مادران عزیز،

یادتان می آید زمانی که همین فرزند دگرباش امروز شما کودک بود و به مدرسه می رفت و بر حسب اتفاق یکی از همکلاسی هایش روی دفترش خط می کشید، یا با او درگیر می شد و یا حتا تمسخرش می کرد؟ شما در آن زمان چه مسئولیتی را احساس می کردید. اینکه به مدرسه ی او بروید و با این کارتان هم این احساس امنیت را به فرزند خودتان منتقل کنید که «من مادر تو هستم، دوستت دارم و می توانی روی کمک و حمایت من حساب کنی»؛ و هم اینکه به دیگران نشان دهید که «کسی اجازه ندارد به حقوق فرزند من تعدی کند و ما به عنوان خانواده، از او پشتیبانی می کنیم»

آیا فکر می کنید مسئولیت امروز شما تفاوت خاصی کرده است؟ آیا نباید همچنان پشتیبان فرزندتان باشید و اجازه ندهید که همان خاله و عمه یا دایی و عمو حرف بی ربطی در ارتباط با فرزند شما بزنند؟ می دانم آسان نیست، اما امکان ناپذیر هم نیست. فرزندان شما همچنان به حمایت شما نیاز دارند.

مسلمن سوالات زیادی دارید و مایلید که پاسخ آنها را پیدا کنید. باز باید به یاد داشته باشیم که پاسخ همه ی سوالاتمان را در طول زندگی به دست نیاورده ایم. شاید راحت ترین راه برای گرفتن پاسخ هایتان دوست و نزدیک ماندن با فرزندانتان باشد. اگر احساس امنیت را به فرزندانتان القا کرده باشید آنها با احساس آرامشی باورنکردنی می توانند پاسخ سوالات شما را بدهند. و این کار را تا زمانی انجام می دهند که همچنان اطمینان داشته باشند با بیشتر صحبت کردن به شما نزدیکتر می شوند.

شما مادران ما دگرباشان ایرانی هستید. احساس فرزند نسبت به مادرش، جز دوست داشتن و احترام قائل شدن چیزی نیست. چرا برخی از ما گرایش جنسی مان را از شما پنهان می کنیم؟ ساده است. نمی خواهیم از شما فاصله بگیریم. می خواهیم حتا با کتمان حقیقت از محبت های مادرانه ی شما محروم نشویم هر چند به قربانی شدن و از دست دادن لحظه های برگشت ناپذیر زندگی مان بیانجامد.

مادران عزیز،

با بحث و جدل های طولانی، با پاک کردن صورت مسئله، با پرسش های زیاد، فرزندانتان را از خودتان دور نکنید. با پذیرفتن، دوست داشتن و حمایت کردن آنها را برای همیشه فرزند خود نگه دارید.

ما فرزندان شما نمی خواهیم لحظه ای ناراحتی تان را ببینیم. باور کنید.

به زودی سازمان دگرباشان ایرانی (IRQR) طرحی را به مادران جامعه ی دگرباشان ایرانی پیشنهاد خواهد کرد و امیدواریم که حمایت و همکاری شما مادران را داشته باشیم.

Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net	سال اول \| شماره ی دهم \| اکتبر 2009 \| شناسنامه و تماس \| آرشیو ن د ا