Neda 13 -- Iranian Queer Magazine

از عاشورا تا کجا؟

احمد رافت

با این شماره ندا یکساله می شود. همزمان جنبش سبز نیز ششمین ماه خود را پشت سر می گذارد. هدف ندا و جنبش سبز، حرکت بسوی جامعه ای بهتر و آزاد تر است، هر چند که بهترها و آزادترها می توانند تعاریف متفاوتی داشته باشند. با گذشت زمان، شعار های مطرح در خیابان های ایران رادیکال تر می شوند. «رای من کجاست» ۱۳خرداد، در روز ۱۶ آذر جایش را به «خامنه ای قاتله، ولایتش باطله» می دهد. متاسفانه با پاره شدن عکس خمینی از سوی چند نفر، فوت آیت الله منتظری و آغار ماه محرم، ادبیات مذهبی - انقلابی را به صحنه باز می گردد. کسانی که ماسک سکولاریسم بر چهره زده بودند، به طور ناگهانی متوجه می شوند «فرهنگ غالب بر جامعه ایران مذهبی» است، یا بهتر بگوئیم شیعه دوازده امامی است. با ادبیاتی که اهانت به بخشی از هم وطنان ما است، برخی از مدعیان سکولاریسم خامنه ای را یزید زمان می خوانند و به جنبش سبز لباس حسینی می پوشانند. صحبت از عاشورا و کربلا می کنند، بدنبال برگزاری شب سوم، شب هفت و چله هستند، تا از این فرصت ها برای اعتراض به دولت کنونی استفاده کنند.

نگاهی سطحی می تواند این توهم را به وجود آورد که استفاده از مذهب و ادبیات مذهبی تاکتیک جدید مدعیان رهبری جنبش است. متاسفانه این تاکتیک در صورتیکه ادامه پیدا کند می تواند چون گذشته تبدیل به استراتژی خطرناکی شود. استراتژی خطرناکی که منجر به گروگان گرفتن انقلاب ۵۷ از سوی نیروهای مذهبی شد. در آن زمان نیز شعارها و خواست ها در ابتدا رنگ مذهبی نداشتند و بدنبال استقلال و آزادی بودند. زمانیکه قربانیان تظاهرات ۳۱ سال پیش نام شهید به خود گرفتند و مراسم سوم، هفته و چهلم آنها در خیابان ها برگزار شد، جنبش آزادی طلبانه به جنبش حسینی تبدیل شد و سر از مساجد و امام زاده ها در آورد. زنان که برای حقوق بیشتر به خیابان آمده بودند، چادر بسر کردند تا در مراسم سیاسی که مساجد برگزار می شد شرکت کنند، و از آنروز تا امروز اسیر حجاب ماندند.

امروز متاسفانه ما شاهد به کار گرفتن همان استراتژی از سوی کسانی هستیم که آن زمان نیز از همین ادبیات استفاده می کردند. نگاهی حتا سطحی به کارنامه و زندگی نامه مدعیان رهبری جنبش سبز و شعار نویسان این حرکت مردمی، به وضوح نشان می دهد که ما شاهد تکرار تجربیات ۳۱ سال پیش هستیم و بنابراین خطر آن می رود که بار دیگر دام به تله حکومتی مذهبی اگرچه با ادبیاتی متفاوت از ادبیات احمدی نژادی به دهیم. در توئیتر که امروز به تریبونی آزاد برای ابراز عقاید و نظرات ایرانی ها تبدیل شده است، جوانی از شیراز سوال جالبی را مطرح ساخته بود: «ما تا آخر با موسوی هستیم ولی او تا کجا با ما خواهد بود». مهم ترین کلمه این سوال همان «کجا» است.

ما به کجا می خواهیم برسیم؟ ما آخر خط این حرکت را کجا قرار می دهیم. هدف ما از مخالفت با حکومت کنونی چیست؟ آیا جوانان ما در خیابان ها برای تعویض رئیس جمهور استقامت می کنند؟ آیا هدف جمهوری اسلامی دومی است که بدون تعویض قوانین تنها با نشان دادن نرمش در اجرای قوانین کنونی حکومت کند؟ يا اینکه بدنبال نظام و حکومت دیگری هستیم که گام به گام خواست های مردم را پاسخ گوید و کشورمان را به سمت جامعه ای دمکراتیک همراهی کند؟

اگر این چنین است پس باید از هم اکنون خواست ها را مشخص کرد، خواستار جانشینی ادبیات سیاسی به جای ادبیات مذهبی شد. مطرح کردن خواست ها البته به معنای انتظار تحقق آنها در فرصتی کوتاه نیست. مطرح نمودن خواست ها مشخص کردن مسیری که خواهان پیمودن آن هستیم. نباید بار دیگر این ذهنیت در برخی بوجود آید که دست یابی به حد اقل ها می تواند بار دیگر ما را ار دست یابی به حد اکثر ها منصرف سازد. در کنار هم قرار گرفتن برای حد اقل ها نباید انصراف گروهی از دست یابی به حقوق و خواست های شان تلقی شود. وحدت کلام نباید بار دیگر جانشین وحدت عمل شود، در غیر این صورت تجربه تلخ ۳۱ سال پیش بار دیگر در شکل نوینی تکرار خواهد شد و صفحات ندا تا سالها در غربت به بررسی همین مسايل اختصاص خواهد یافت، در حالیکه مسائل مهم دیگری نیز وجود دارند. ندا باید نیرو و صفحات خود را صرف ارتقا سطح زندگی فرد فرد ما کند. حتی جامعه احتیاج به بازنگری و تحول در زمینه روابط اجتماعی دارد و این تحول تنها زمانی میسر خواهد شد که حکومت دیگری بر سر کار آید.

Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net	سال دوم \| شماره ی سیزدهم \| ژانویه 2010 \| شناسنامه و تماس \| آرشیو ن د ا