Neda 15 -- Iranian Queer Magazine

پایان تبعیض علیه دگرباشان در ارتش آمریکا؟

«افرادی که گرایش یا قصد شرکت در روابط همجنس گرایانه را از خود نشان دهند، از خدمت در نیروهای مسلح ایالات متحده منع خواهند شد. چرا که این اعمال خطر غیر قابل قبولی برای روحیه ی جنگجویی، انضباط، نظم و پیوستگی واحد ها، که گوهر و ذات صلاحیت نظامی هستند بوجود می آورد.» قوانین فدرال Pub.L. 103-160

این متن قانون تبعیض آمیزی است، که برای سالیان سال مانع خدمت آمریکاییان دگرباش در کلیه ی نیروهای مسلح کشورشان شده است. و از میان برداشتن آن، دست کم در دو دهه ی اخیر یکی از رای آورترین وعده های انتخاباتی در میان دگرباشان بوده است. در نخستین دوره ی نامزدی بیل کلینتن برای ریاست جمهوری آمریکا، این وعده موفق شد که آرای بسیار بالایی در میان دگرباشان برای او به دست بیاورد. با این وجود این قانون هرگز برداشته نشد و پس از حمله های سنگین جمهوری خواهان محافظه کار و سگ های آبی (دست راست حزب دموکرات) کلینتن از وعده ی انتخاباتی خود عقب نشینی کرد.

با این وجود بخشنامه ی اجرایی ای صادر شد که در آن "مافوق" اجازه نداشت "در زمانی که حرکت غیر مجازی از مادون سر نزده است" درباره ی هویت جنسی وی تحقیق به عمل بیاورد. این دستور به عنوان "نگو و نپرس" شناخته می شود و هفده سال است که لیبرال ها به رای دهندگان وعده می دهند آن را تبدیل به "آزادی خدمت برای دگرباشان" کنند ولی تا به حال چنین اتفاقی نیافتاده است. گفتنیست از سال 1997 (شروع دور دوم ریاست جمهوری کلینتن) تا سال 2008 (پایان دور دوم ریاست جمهوری جورج بوش) 10500 نفر از افراد ارتش آمریکا به دلیل بروز هویت دگرباش خود از نیروهای مسلح اخراج شده اند.

اما در انتخابات ریاست جمهوری سال 2008 این وعده (طبیعتاً) در میان وعده های باراک اوباما به چشم می خورد. سکوت یک ساله ی او برای برآورده کردن این قول موجب خشم بسیاری از دگرباشانی شد که سال ها به همین امید به سیاست مداران رای داده اند و سیاست مداران در لحظه ی ایراد سوگند آنان را فراموش کرده اند. این یکی از دلایل بزرگ راه پیمایی چند ده هزار فنری سال گذشته ی دگرباشان در واشینگتن بود.

سخنرانی سالیانه ی رئیس جمهور آمریکا در برابر نشست مشترک کنگره، امسال در یکی از بدترین شرایط انجام شد. آقای اوباما که در آوریل 2009 از تایید 68 درصد از رای دهندگان آمریکایی برخوردار بود، در شب این سخنرانی کم تر از 50 درصد از رای دهندگان را همراه خود می دید. این رقم دست کم از سال 1953 به این طرف (جز در مورد رونالد ریگان) بی مانند است. (نظر سنجی CBS) در نتیجه وعده های قابل توجهی لازم بود تا بتوان محبوبیت را یک بار دیگر به حد جادویی پیش از ورود به کاخ سفید رساند.

در میان قول هایی که او به دسته های مختلف اجتماعی و سیاسی داد، تکرار وعده ی انتخاباتی مبنی بر آزاد کردن خدمت دگرباشان در نیرو های مسلح بود. ترکیب کنگره احتمالاً به اوباما این امکان را می دهد که چنین قانونی را به سرانجام برساند، ولی هنوز جای نگرانی زیادی وجود دارد. با اکثریت بزرگ دموکرات ها در مجلس نمایندگان، و "فوق اکثریت" آنان در سنا (اکثریت بیش از 60 درصدی) اصلاح ساختار خدمات درمانی نه تنها به جایی نرسید، که امروز تمامی نمایندگان و سناتور های آمریکایی را در خطر دوباره انتخاب نشدن قرار داده است، اصلاح قوانین بانکی هنوز به کل لایحه ی مشخصی ندارد و دولت اوباما در حال عقب نشینی از تصمیم خود برای محاکمه ی متهمان 11 سپتامبر در نیویورک است.

تمامی موارد فوق نشان می دهد که اوبامایی که امروز می بینیم توان انجام چنین کاری را ندارد، مگر این که دو اتفاق بیافتد:

1- اوباما بتواند در روش خود برای اداره ی کشور تغییری ایجاد کند. او در سخنرانی خود در کنگره از ریگان یاد کرد. ریگان در سال نخست ریاست جمهوری بسیار نا موفق بود، ولی از سال دوم به بعد به رهبری تبدیل شد که امروز همگان خود را مثال می آوند.

2- جامعه ی دگرباشان آمریکایی حرکتی نشان دهد. بدبختانه فضای سیاسی آمریکا نیز مانند پنج سال پیش ایران، بی اندازه عوام گرا شده است. مهمانی های چای (tea party) که در سر تا سر آمریکا برگذار می شوند، موفق شده اند بخش بزرگی از برنامه های اوباما را زمین گیر کنند. حرکت مخالف این این جنبش می تواند به او این شانس را بدهد تا بر روی برنامه ی خود پافشاری کند.

اگر اوباما موفق به پوست اندازی نشود، دولت بعدی آمریکا دولتی کاملاً محافظه کار خواهد بود. پیروزی یک جمهوری خواه در "ماساچوستس" که یکی از قدیمی ترین پایگاه های لیبرال هاست، می تواند زنگ خطری برای تمامی ساکنان طرف چپ راهرو های کنگره و از همه مهم تر کاخ سفید باشد. ماشین پوپولیسم، که خود اوباما روشن کرد، می تواند خودش را زیر بگیرد و تجربه نشان داده است که هر گاه یک جمهوری خواه در کاخ سفید باشد، یا اکثریت کنگره با جمهوری خواهان باشد، به عکس دموکرات ها قوانین مانند سیل به تصویب می رسند. فراموش نکنیم که جورج بوش وقتی از سر تا پای کنگره را دموکرات ها در دست داشتند، نیروهای کمکی را یک تنه به عراق فرستاد، و یا فراموش نکنیم که کنگره ی جمهوری خواه عملاً دولت کلینتن را برای دو سال فلج کرد.

اگر امروز این قانون تبعیض آمیز اصلاح نشود، ممکن است اصلاح آن حتی بیش از یک دهه به عقب بیافتد. باید نشست، و باید دید.

Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net	سال دوم \| شماره ی پانزدهم \| فوریه 2010 \| شناسنامه و تماس \| آرشیو ن د ا