Neda 17 -- Iranian Queer Magazine

به جای سرمقاله

در این شماره به احترام تمامی مردان و زنانی که در نه ماه گذشته کوشیدند تا نام کشور ما باز به نیکی برود از طنز کمی فاصله می گیرم؛ به احترام خانواده هایی که در این روزهای زیبا از دیدن عزیزانشان محرومند. کاش بشود به گوششان رساند که: «اگر عزیزی در کنارتان نیست، ملتی در کنارتان است.» کاش بشود به آن مادران گفت: «ما را مانند فرزندان خود بدانید که ما شما را چون مادران خود می بینیم.»

وارد سال جدیدی شده ایم. از نگاه کتاب های تاریخ، سالی که گذشت یک شماره به شمار سال هایی که در کشور ما نابرابری وجود داشته است افزود و در عین حال یک شماره به خیل سال هایی که ملتی برای برابری، آزادی و حقوق خود جنگیده است. در سالی که گذشت رئیس دولت جمهوری اسلامی و وزیر اطلاعاتش جنبش دگرباشان ایرانی را به گونه ای سیاسی نقش کردند که در کنار گروه های ریشه دار سیاسی قرار بگیرد؛ در زندان های کشورمان برای نخستین بار تجاوز به پسران به بیرون درز کرد و تجاوز به دختران که دست کم از دهه ی شصت به عنوان مسئله ای سیستماتیک مطرح نبود دوباره چهره نشان داد؛ در پاسخ به نگرانی های ما برای "نعمت صفوی" وجود او انکار شد؛ گروه های حقوق بشری هم سنگ سازمان های جاسوسی غربی انگاشته شدند و باز بر شمار پناه جویان ایرانی افزوده شد.

به هر حال یک دوره ی 365 روزه ی دیگر نیز از مهاجرت پیامبر اسلام دور شدیم ولی باز پس از 1388 سال، به نام او انسان ها کشته، دربند یا آواره شدند. اما سال گذشته با این همه بدی ها، برای آزادی خواهان و برابری طلبان سال درخشانی بود. سال ها پس از این کودکانی که به مدرسه می روند در کنار "سارا" و "دارا" نام "ندا" و "سهراب" را نیز خواهند دید. سال ها پس از این کودکانمان به یاد خواهند آورد که در سال 88 زن ایرانی از خاکستر خود برخاست تا از شکوهش دنیایی به تعجب بنشیند. در سالی که گذشت خرد و دلاوری هر دو در قامت مغرور جوانان ایرانی به اوج رسیدند. و مهمتر از همه، در سالی که گذشت یک بار دیگر امید بر ایران طلوع کرد.

اگر چه در سرزمین مادری سال پیش هم چنان در سرکوب گذشت تا باز امکان مطالعه ی جایگاه دگرباشان در افکار عمومی وجود نداشته باشد، هم از اخبار گوشه و کنار و تجربیات فردی و هم از گفتگو با کسر اندکی از خانواده هایی که با دگرباشای جنسی برخورد دارند این گونه بر می آید که فشارهای اجتماعی (نه حکومتی) بر دگرباشان کاهش داشته است. در عین حال رسمیت یافتن گفتمان مطالبه محوری و حق مداری در برابر رفتارهای واکنشی و تکلیف مداری یقیناً زمین بازی را برای فعالان حقوق بشر دگرگون کرد. در سال گذشته در موارد زیادی دیده شد که افرادی از گروه های سیاسی تحول خواه (بیشتر از نوع ساختار شکن) بیش از پیش حقوق دگرباشان را به حقوق بشر نزدیک یافتند. در طول یک سال گذشته با این که حملات مستقیم، با کلمات روشن از سوی دولتیان به دگرباشان شد، هیچ گروه یا (تا جایی که من دیده ام) شخصیت سیاسی، حتی در میان اصلاح طلبان حکومتی با دولت هم زبان نشدند.

اگر حقوق بشر را به شکل یک قطار فرض کنیم، واقع بینانه است اگر بگوییم آخرین واگنی که در ایران به مقصد خواهد رسید حقوق دگرباشان خواهد بود. با این وجود حرکت رو به جلوی این قطار، دگرباشان را نیز به حقوق خود نزدیک تر خواهد کرد. با این وجود نیاز به تشکل در میان دگرباشان مانند گذشته احساس می شود. اگر چه ممکن است بسیاری از ما دوست نداشته باشیم، ولی هنوز هیچ گونه تشکلی (حتی در دنیای مجازی) در میان دگرباشان ایرانی دیده نمی شود. پراکندگی دگرباشان در کشور ما چنان است که هنوز نمی توان با خیال راحت بر ما نام "جامعه" نهاد. و این سوال بی جواب برای من همچنان مطرح است که در صورت تغییر ساختاری سیاسی در کشور ما (که شخصاً آن را دور نمی بینم)، خواست های ما (مثلاً در مورد قانون اساسی جدید) از چه راهی بیان خواهد شد؟

در پایان سالی که گذشت سالی بود که ایران یک بار دیگر سبزی را انتخاب کرد و زمانی که اراده ی ملتی به سبز بودن افتاد، سرنوشت آن ملت جز قد کشیدن و جوانه زدن نمی تواند باشد.

وجودتان بهاری

نوروزتان پیروز

Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net	سال دوم \| شماره ی هفدهم \| ایپریل 2010 \| شناسنامه و تماس \| آرشیو ن د ا