Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net

سال دوم | شماره ی بیستم | آگوست 2010 | شناسنامه و تماس | آرشیو ن د ا

   Share on Facebook

به جای سرمقاله

بیست ماه پس از تولد ندا، نامه ای از یکی از خوانندگان نشریه، برآنم داشت تا نگاهی دوباره بیاندازم به علت وجودی ندا و نشریات و وبلاگ های مشابه. نشریات و وبلاگ های دگرباشان ایرانی در واقع تنها راه بی واسطه ی رساندن صدای این گروه به هم حسان خود و بدنه ی جامعه است. فقدان رسانه های گروهی تخصصی و کم پرداختن به مشکلات دگرباشان در رسانه های عمومی و کمبود های جدی مالی که مانع استخدام افراد حرفه ای و تاسیس رادیو و تلویزیون است، انتظار جامعه ی دگرباش را از این نشریات و وبلاگ ها بالا می برد چرا که تقریبا تمامی خوراک خبری و فرهنگی مربوط به دگرباشان از همین راه به جامعه ی فارسی زبان ارائه می شود. پرداختن یکی دو روزه ی چند رسانه ی گروهی پر بیننده اگر چه کمکیست بزرگ، نه تنها کافی نیست، که طبیعتا از نگاهی متفاوت با نگاه جامعه ی دگرباش به مسائل می نگرد.

اما این سوال بنیادین که آیا نشریات و بلاگ های دگرباش توانسته اند تمامی نیازهای رسانه ای جامعه ی دگرباش را بر آورده کنند؟ پاسخ بدون شک خیر است!

مسوولیت این رسانه ها هرگز با امکاناتی که در دست داشته اند هم سنگ نبوده است. گاها فراموش می کنیم که نویسنده ی یک بلاگ در ایران چه خطراتی را به جان می خرد تا بتواند خدمتی به جامعه ی خود بنماید. گاها فراموش می کنیم که شخصی که یک گزارش یا یک مطلب از ایران برای نشریه یا سازمانی می فرستد با چه خطراتی می تواند رو به رو باشد.

اما نکته ای که همیشه فراموش می کنیم این است که گروهی که یک نشریه را اداره می کنند هرگز درآمدی ندارند و نه تنها مشکلات معمول زندگی، مشکلات معمول دگرباشان و مشکلات معمول فعالان حقوق بشر را به دوش می کشند، مسوولیت تامین مطلب برای نشریات یا وبلاگ ها را هم به دوش گرفته اند. با درک این مشکلات و موانع به راحتی می توان به این نتیجه رسید که سرپا نگاه داشتن این نشریات و وبلاگ ها خود کار بزرگیست.

اما چه کنیم که کیفیت مطالب نشریاتمان آنی باشد که دوست می داریم؟ کاستن از جمعیت "لنگش کن!" می تواند اولین گام باشد. بسیاری از ما توانایی هایی داریم که می تواند کارساز و مفید باشد. هر یک از ما می تواند با یک بلاگ یا فرستادن یک مطلب مفید یا پیشنهادی کارساز به کلیت جامعه ی دگرباش یاری برساند. شوربختانه جامعه ی دگرباش ایرانی نیز از مشکل اکثریت خاموش ایرادگیر رنج می برد. خلاصه ی کلام این که اگر فکر کنیم از تعدادی انگشت شمار می توان انتظار معجزه داشت، سخت در اشتباهیم.

در پایان موجب افتخار است که ضمن قدردانی از دوستانی که یکم مرداد ماه امسال را به عنوان روز ملی اقلیت های جنسی ایران جشن گرفتند، شماره ی بیستم ندا را به آنان، تمامی دگرباشان و یاران دگرباشان ایرانی تقدیم کنیم.

 

مطالب ندا را همراه با اسم و آدرس ندا بازچاپ کنید.