Neda 22 -- Iranian Queer Magazine

سکوت سنگین رهبران اصلاح طلب

احمد رافت

بسیاری از طرفداران رهبران نمادین جنبش سبز، مطرح کردن پرسش هائی در رابطه با گذشته و اولین سالهای پس از انقلاب و پاسخ طلبی از شخصیت هائي چون میر حسین موسوی، مهدی کروبی و محمد خاتمی را نا بجا دانسته و نوعی مخالفت با جنبش سبز تلقی میکنند. برخلاف این دوستان معتقدم فرصتی گرانبها برای این شخصیت های سیاسی بوجود آمده است تا اگر در جنایات دهه شصت نقشی نداشتند حساب خود را از این گذشته خونین جدا سازند. سکوت این شخصیت ها بنوعی قبول مسئولیت در این جنایات از سوی این افراد است. اگر فرض را بر این بگزاریم که جامعه و بویژه جوانان این جامعه که این پرسش ها را مطرح می سازند انقدر احمق نیستند که باور کنند نخست وزیر وقت و دیگر شخصیت های مطرح از آنچه در بیدادگاه های و در زندلان ها اتفاق می افتاد بی خبر باشند، این پاسخگوئی اهمیت بیشتری پیدا میکند.

مهدی کروبی می توانست از فرصت طلائی مصاحبه اخیرش با نشریه نیویورکر استفاده کرده و به پرسش خبرنگار آمریکائی در رابطه با کشتارهای دهه شصت پاسخ گوید. اقای کروبی منتها در پاسخ به این پرسش از آنچه در آن سالها اتفاق افتاد ابراز بی اطلاعی میکند. آقای کروبی که برخی به وی لقب شیخ شجاع را داده اند در این مصاحبه واهمه خود از حکومت کنونی، از قضاوت ایرانیان و از تاریخ را نشان می دهد. چندی پبش در دیداری با گروهی از خبرنگاران هوادار جنبش سبز در تهران، میر حسین موسوی هم از پاسخگوئی در رابطه با آنچه در دهه شصت اتفاق افتاد سر باز زد و گفت برخی محضورات اجازه نمی دهند در این مورد صحبت کند. آقای محمد خاتمی هم هرگز در رابطه با شکنجه و اعدام هزاران جوان در آن سالها سخنی نگفته است.

رهبران نمادین جنبش سبز آیا تصور می کنند که با این سکوت می توانند این توهم را در مردم و در افکار عمومی بین المللی بوجود بیاورند که قتل‌های زنجیره‌ای،، آدم‌ربایی، پرونده‌سازی، شکنجه، حبس‌های غیرقانونی و اعدام اقلیت‌های دینی، قومی و مخالفین از اختراعات حاکمیت فعلی بوده است؟ اگر این آقایان از آنچه در کشور اتفاق می افتاد با وجود اینکه در حاکمیت قرار داشتند بی خبر بودند و تنها مردم عادی بودند که برای قربانیان آن دوره می گریستند، نتیجه نمی توان گرفت غیر از اینکه لیاقت رهبری جنبش و حکومت را ندارند و بهتر است به مجسمه سازی، کتاب خوانی و گردشگری بازگردند و جا را برای دیگر کسانی که قابلیت رهبری جنبشی مردمی را دارند باز کنند.

آنچنان که خانم زهرا رهنورد گفت خون های ریخته شده در آن سالها را حتا با آب زمزم هم نمی توان شست، پس چرا سکوت؟ چرا دروغ؟ نکند نمی خواهند مسائلی را مطرح سازند که به چهره ای که این آقایان از آیت الله خمینی ارائه می دهند خدشه وارد سازد و عصر طلائی دوران امام را به دوران ستم و نقض بیشرمانه حقوق بشر تبدیل سازد؟

برخی دیگر معتقند که افشای وقایع دهه شصت میتواند به اتحادی را که در درون کشور در پیامد انتخابات سال گذشته بوجود آمده است خدشه وارد سازد. اتحادی که بر پایه کتمان حقیقت و تزویر پابه گزاری شده باشد چقدر می تواند دوام بیاورد؟ این چنین اتحادی چقدر می تواند کارا و مفید باشد؟ آیا اصولن اتحاد با کسانی که از حقیقت واهمه دارند ارزش وجودی دارد؟.

Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net	سال دوم \| شماره ی بیست و یکم \| سپتامبر 2010 \| شناسنامه و تماس \| آرشیو ن د ا