Neda 28 -- Iranian Queer Magazine گزارشی از ششمین نشست منطقه ای مقابله با هوموفوبیا

گزارشی از ششمین نشست منطقه ای مقابله با هوموفوبیا

تایپ و ویرایش: طناز

من به همراه آرشام پارسی در این نشست شرکت کردم و علاوه بر علاقه مند بودنم به این گونه مسائل قرار بود یک گزارش نیز از این نشست تهیه کنم. مطالب خیلی زیادی به بحث و تبادل نظر گذاشته شد و من تنها به نکات مهم تر آن ها بسنده می کنم. در ابتدای کنفرانس صحبت های مقدماتی از برگزارکنندگان کنفرانس بود. امکان سازماندهی علیه هوموفوبیا یک موفقیت است. این دیداری بود تاریخی چون نمایندگانی از کشورهای خاورمیانه و بلوک شرق گرد هم آمده بودند تا چاره ای برای مشکلات بیابند. کائوس جی ال سازمان دگرباشان ترکیه میزبان امسال نشست بود.

مبنای این مبارزه، مبارزه با جنسیت گرایی (Sexism) نژاد پرستی ((Racism و ناسیونالیسم (Nationalism) است. ناسیونالیسم مرز خلق می کند. هوموفوبیا و ناسیونالیسم همدیگر را تغذیه می کنند. هوموفوبیا در ایران به خوشونت کشیده می شود. ما می خواهیم قوی تر از این شویم. مبارزه با رسم های کهن و قدیمی یکی از مبانی مبارزه با هوموفوبیاست. هوموفوبیا یک مسئله همگانی است. باید تجربه های یکدیگر را شریک شویم. اگر با جنسیت گرایی، نژاد پرستی و ناسیونالیسم مقابله نکنیم، نمی توانیم با هوموفوبیا مقابله کنیم. هیچ یک از کشور ها برتر از دیگری نیست.

ارمنستان: سخنران دگرباشان از ازمنستان با اشاره با حمایت از حقوق اقلیت جنسی، بر دشمنان دگرباشان تاکید کرد، و گزارش کاملی از دشمنان دگرباشان ارائه نمود. در ارتش وزیر دفاع، همجنس گرایان را از کار منع کرده چون احتمال می دهد که آینده نظامی ارمنستان را تحت تاثیر قرار دهند. نماینده دگرباشان ارمنستان به نهاد کلیسا اشاره کرد و گفت: از نظر کلیسا، همجنس گرایی یک گناه کبیره محسوب می شود. از نظر رسانه ای دگرباشان مورد تمسخر و استهزا قرار می گیرند و با رجوع به آمار HIV و جرم ها و تجاوز هایی که رخ داده سعی در گسترش هوموفوبیا دارند. او به سیاستمداران اشاره کرده که در کنگره ملی ارمنستان و احزاب علیه دگرباشان فعالیت می کنند. او مسئله (ما و حقوق ما) را مطرح کرد و گفت: جلسه های بحث در سال های 2010 و 2011 تشکیل شده، و روزی که در سال 2010 و 2011 که به روز سکوت معروف شده. او نیز اشاره کرد که این روز، روز پلیس است. ویدئو کلیپی نمایش داده شد، با این عنوان که (من عاشق ارمنستان هستم). اجرای این ویدئو کلیپ و حمایت از حقوق دگرباشان یک پیروزی محسوب می شود.

اسرائیل: سخنران اسرائیلی گفت که مسلمانان، یهودیان و مسیحی ها برای راهپیمایی در اورشلیم شرکت کرده اند و شرکت می کنند. او به کنایه گفت: این راهپیمایی در شهر مقدس اورشلیم برگزار می شود. در سال 2009 این راهپیمایی به خشونت کشیده شد، و من فکر می کنم که 12 نفر زخمی شدند. او افزود که من به عنوان یک معترض در تظاهرات روز یکشنبه شرکت خواهم کرد.

یونان: سخنران یونانی توضیحاتی در مورد وضعیت دگرباشان داد، و آرشام در مورد ازدواج همجنس گرایان در یونان پرسید. ما جواب مستقیمی دریافت نکردیم. اما او اشاره کرد که ما با 18 نفر که صحبت کرده ایم، 12 نفر از آن ها بسیار باز به این مسئله نگاه کرده اند و رفتار بهنجاری داشته اند. نماینده دگرباشان یونان ابزار کرد که یک سیستم آموزشی برای مقابله با هوموفوبیا وجود ندارد. مردم چیزی را که رسانه ها می گویند، تکرار می کنند. دگرباشان بدتر از حیوانات محسوب می شوند. کلیسای ارتدکس، کلیسای ملی با دگرباشان مقابله می کند.

بوسنی: بعد از جنگ، مسئله گسترش قانون اساسی مطرح شد و کشوری که درگیر جنگ بوده؛ به صورت رسمی وارد بحثی از حقوق دگرباشان نمی شود. هیچ سازمان دگرباشی در بوسنی وجود ندارد. ما با پروژه های مختلفی سر و کار داشته ایم. یک جشنواره هنر در سارایوو برگزار شد و گروه های مسلمان در آن شرکت کردند. هیچ کسی پس از این جشنواره مورد تعقیب قرار نگرفت. ما بر روی تئاتر در جهت حقوق دگرباشان فعالیت می کنیم.

گرجستان: سخنران گرجستانی اشاره کرد که سازمانی که ما تشکیل داده ایم، تقریبا یک سازمان جدید است. ما با نفوذ کلیسا و گروه های افراطی مواجه هستیم. او از مشکلات داخلی و خارجی بحث کرد. مشکلات داخلی عبارت است از: نفوذ مذهب و کلیسا در حقوق دگرباشان، و مشکلات خارجی طرز برخورد غرب با این مسائل است. ما با سوء رفتار ها و سوء استفاده ها مواجه بوده ایم و برای مقابله با آن کار می کنیم. هیچ ضمانتی برای ازدواج همجنسگرایان وجود ندارد. اما او به حقوق بالقوه دگرباشان اشاره کرد که می توان آن را به صورت بالفعل در آورد. و نیز ابراز نمود که دگرباشان به عنوان یک گروه که خطر انتقال HIV را دارند، در گرجستان لیست و طبقه بندی شده اند. و نیز از حقوق برای تغییر هویت بحث کرد، که اجازه تغییر نام خانوادگی داده نمی شود. و پس از تعیین هویت اجازه تغییر نام صادر می شود.او به تنفر هایی که ریشه در عقاید کهن و مذهبی دارند اشاره کرد که طبق آن دگرباشان قابل تنبیه هستند و طبق مسائل مذهبی کشن امکان پذیر است.

ایران: سخنران ایرانی آرشام پارسی بود. او سخنرانی اش را با یک خاطره شروع کرد: در سال 2005 زمانی که خودم در ترکیه بودم با علی مسئول سازمان کائوس آشنا شدم و یک شب میهمان آنها بودیم. یادم می آید که در آن شب ویدیو کلیپی گذاشته شد از اولین گی پراید دوستان در آنکارا. به خاطر دارم که فقط هفت نفر بودند و سریع خودی نشان دادند و رفتند. همان شب آرزو کردم که ای کاش ما ایرانی ها هم می توانستیم در کنار هم روزی فریاد بزنیم که ما همجنسگرا هستیم. این آرزو فردا به واقعیت خواهد پیوست چون تعداد زیادی از ایرانیان دگرباش در راهپیمایی فردا برای اولین بار شرکت خواهند کرد و این یک موفقیت برای ماست. سپس توضیحاتی در ارتباط با سازمان و اهداف آن داد. دگرباشان با مسئله خانواده و جامعه مواجه هستند. این مشخص است که ایرانی ها بسیار هوموفوبیک هستند، ایران بدترین وضع در میان کشور ها را دارد، برای همجنس گرایان مجازات اعدام تعیین شده. آرشام گفت: که همجنس گرایان با سوء رفتار ها در جامعه مواجه هستند. او تاکید کرد که احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا گفت: در ایران همجنسگرا وجود ندارد. این بدان معنی است که ما هیچ حقی به آن ها نمی دهیم. بین ایرانی ها مثلی وجود دارد که می گوید: دشمن شما می تواند بزرگترین حامی شما باشد و من چند باز از آقای احمدی نژاد تشکر کرده ام که باعث شد مسئله ی دگرباشان ایرانی اینقدر مطرح شود. کمبود اطلاعات در ایران یک مشکل اساسی است. من تجربه های زیادی در بحث با خانواده ها داشته ام و هنگامی که با آن ها مشغول بحث شده ام، معمولا دیده می شود که در عرض 10 دقیقه متقاعد می شوند که اگر کسی است مثل بقیه، من او را (عضو خانواده ام را) دوست دارم.

تا به حال بر روی بیش از چهارصد پرونده ی پناهجویان دگرباش کار کرده ایم. ایرانی ها بدون ویزا می توانند به ترکیه از راه های مختلف با هواپیما، قطار و اتوبوس سفر کنند. بنابراین بیشتر اعلام پناهندگی ها در ترکیه است. مرکز موسسه ما در کانادا است و ناچاتر هستیم برای کمک به دگرباشان از طریق مسافرت های مکرر و همکارانمان در کائوس اقدام کنیم. این یک موفقیت بسیار خوب برای سهیم کردن اطلاعات و تجربه هایمان است، و اینکه چطور می توان با مشکلات مقابله کرد. او افزود که هوموفوبیا فقط در بین مسلمانان وجود ندارد، در کشور های دموکراتیک نیز این مشکل وجود دارد.

یکی از حاضرین ابراز کرد که وقتی ایرانی ها به ترکیه می آیند مسئله بیان عقاید مذهبی پیش می آید. هنوز مردم متمایل به خشونت هستند. او افزود که من فکر نمی کنم که پروسه کنونی راست و مثبت باشد.

لبنان: در لبنان قوانین فرانسوی وجود دارد. اما این معنی را نمی دهد که دگرباشان در امنیت هستند. همجنس گرایی برای لبنان مهم است و هوموفوبیا برای غرب. در ابتدا هیچ کس نمی خواست در این مورد با ما صحبت کند. این بزرگترین موفقیت است که رسانه ها به مسئله هوموفوبیا نزدیک شوند. پناهندگان بسیاری در جنگ اسرائیل و لبنان از جنوب به مرکز لبنان آمدند، و مشخص نبود که چه کسانی مشکل همجنس گرایی دارند و چه کسانی این مشکل را ندارند. حکومت به صورت فعالانه مسئله دگرباشان را دنبال نمی کند، ولی دگرباشان را هم تحت تعقیب قرار نمی دهد. در بیروت حبابی از آزادی وجود دارد.

ما کار خود را به عنوان بخشی از یک گروه زنان در سال 2008 شروع کردیم. زنان از ترس ماندن در بیرون و خطرهایی که آنان را تهدید می کند، بیشتر از گی ها در خطر هستند. ما در این سال ها تعداد زیادی را به گروه مان اضافه کردیم.

در جامعه لبنان این مسائل مطرح می شود که تو زن هستی، تو باید این گونه زندگی کنی. زنان در این صندوق زندگی می کنند. افرادی بودند که از صحبت با ما خودداری کردند. در 4 سال گذشته روانشناسی یابی برای گروهمان تدارک دیده ایم و به بعضی سلامتی های جنسی دست پیدا کرده ایم. ما نمی توانیم برای غیر زن ها صحبت کنیم، ما مشکل آن ها را نداریم. ما زن هستیم و مشکل های خود را داریم.

در جامعه لبنان به ما گفته می شود مرد را دوست داشته باشید، دوست داشته باشید و باز هم دوست داشته باشید. تو شرمنده خانواده ات هستی، تو باید به عنوان یک زن در خانه مرد عرب باشی. وقتی می گوییم که ما این مشکلات را در خود داریم، ما گرایش به مرد ها نداریم، می گویند که بالانس بدن خود را تنظیم کنید. بیشتر گی ها فکر می کنند ما کار اشتباهی انجام می دهیم.

فلسطین: ما فکر می کنیم که همجنس گرا بودن بیماری نیست. متاسفانه بیشتر فلسطینی ها این طور فکر نمی کنند. بیشتر گی ها به اسرائیل سفر می کنند، برای این که خانواده هایشان می دانند که آن ها همجنس گرایند. آنان در فلسطین توسط جنگجویان و خانواده ها مجازات می شوند. هنگامی که آن ها به اسرائیل فرار می کنند، پلیس اسرائیل آن ها را دستگیر و بر می گرداند. در فلسطین دو قانون وجود دارد، یکی فلسطینی و یکی انگلیسی. در قانون فلسطینی 4 تا 5 سال زندان برای افراد بالای 18 سال در نظر گرفته شده است. همجنس گرایان از قانون اسرائیل رنج می برند، برای این که غیر قانونی محسوب می شوند. در سال 2002 در حیفا فعالیت را آغاز کردیم. برای این که در رام الله اجازه سازماندهی داده نمی شد. وقتی در مورد فلسطین بحث می کنیم، هر چیزی سیاسی است. افرادی هستند که برای مناطق مبارزه می کنند، برای آن ها مسئله همجنس گرایی اهمیتی ندارد. همجنس گرایان از این وضعیت و قوانین اسرائیل رنج می برند.

صربستان: ما اصولی را شروع کردیم برای گسترش دموکراسی بعد از جنگ سرد. 10 سال پیش در راهپیمایی همجنس گرایان تعدادی زخمی شدند. این یک راهپیمایی خونین بود. چندین قانون برای دفاع از همجنس گرایان داریم. در پارلمان یک قانون تصویب شد و همجنس گرایان مستقیما حمایت شدند. یکی از اساسی ترین دشمنان حقوق همجنس گرایان، به طور واضح تمام کاتولیک ها ارتدکس ها و کلیسا هایند. بزرگترین مشکل ما شرایط ناثبات در صربستان است. کشور آماده نگاه کردن به آینده است. ما به ناسیونالیسم سر و کار داریم و 11 سال است که کار می کنیم.

مونته نگرو: همه می پرسند که مونته نگرو کجاست؟ شاید بعضی ها فکر کنند که قسمتی از برزیل است که قهوه معروفی تولید می کند! مونته نگرو کشور مدیترانه ای و بالکان است که اولین استقلالش را جشن گرفت. دگرباشان اولین بار حقوق خود را تمرین می کنند. ما رهبران سیاسی داریم که هنوز آشنایی با حقوق بشر ندارند. در گذشته ما برای حقوق آلبانی ها مبارزه کردیم. ما قدم اول را برداشتیم. از دادگاه قانون اساسی منتظر جواب هستیم. احتمال دارد در 2سال آینده یک قانون جدید را برای همجنس گرایان قبول کند. ما در عمل نادیده گرفته می شویم، ما عملا هیچ موقعیتی نداریم؛ عملا نادیده گرفته می شویم.

مقدونیه: ما سال های زیادی فعال بوده ایم. اتفاق های سال 2010 واقعا یک قدم به عقب بود. جو هوموفوبیک در مقدونیه وجود دارد. می گویند: نیازی به حفاظت از دگرباشان نیست. خشونت خانوادگی وجود دارد. همجنس گرایانی هستند که ازدواج نکرده اند ولی با هم رابطه نزدیک دارند. ما جشنواره رنگین کمان داریم و روی اجرای هنری تمرکز کرده ایم.

زاگرب: از 2004 ما در حال فعالیت هستیم. در 2007 انفجار نفرت علیه راهپیمایی همجنس گرایان بود. ما رابطه خود را با پلیس گسترش دادیم. رادیکال ها و فاشیست ها علیه همجنس گرایان مبارزه می کنند. در 2.3 سال گذشته در میدان اصلی در زاگراب، بین 30 تا 130 نفر بودند که علیه حقوق همجنس گرایان تبلیغ می کردند. صحنه های خیلی زشتی بود. مردم زاگراب در مقابل سفارت ترکیه با نشان دادن عکس یک دگرباش که مورد خشونت قرار گرفته بود، دست به اعتراض زدند. در هنگام صحبت در مورد زاگرب فیلم کوتاهی نمایش داده شد که دگرباشان در اتاقکی بیرون می آیند و اتاقک را نابود می کنند.

بعد از اتمام گزارش ها از کشور ها، صحبت های یک پروفسور در مورد بیماری، ناهنجاری و بهنجاری در رابطه با همجنس گرایی بود. او گفت: ما تلاش می کنیم تا خود را شکل دهیم، ما خود را به عنوان من و دیگری هویت گذاری می کنیم. در ناسیانولیسم مسئله دیدن دیگران به عنوان دشمن است. اگر بازیکن فوتبال، حریف خود را ببوسد، همه فکر می کنند به تیم و کشور خود خیانت کرده. اگر از ارمنی ها در مورد قدمت ارمنی ها بپرسی می گویند: از شروع تاریخ بشر ارمنی ها وجود داشته اند. اگر از ترک ها بپرسی همین حرف را خواهی شنید که ترک ها از شروع تاریخ بشر بوده اند.

مسئله هویت بسیار مهم است. افرادی هستند که برای باقی ماندن در هویت خود به راحتی کشته می شوند. دیگران به عنوان میکروب دیده می شوند، چون تعیین هویت نشده اند.

در ادامه بحث بر سر دگرجنسگونگان شروع شد و آرشام اشاره کرد که می گویند ایران بهشت ترنسسکشوال هاست. با عمل جراحی به راحتی می توان تغییر جنسیت داد، اما این طور نیست. دولت ایران معتقد است که تنها دو نرم جنسیتی وجود دارد. مرد و زن. اگر فردی خود را کمی متفاوت از این نرم های تعریف شده ببیند او را مجبور به تغییر جنسیت می کنند نه برای کمک به او بلکه برای معالجه ی او چون حکومت تلاش می کند که آن ها را طبق هنجار های خود شکل دهد. افراد زیادی هستند که گی و یا لزبین هستند، ولی مجبور شده اند که تغییر جنسیت دهند.

شنبه 21 می، در ابتدا گزارشی پخش شد که مصاحبه با افراد مختلف بود. بعضی از گزارش شوندگان اطلاع و یا نظری در مورد دگرباشان نداشتند. بیشتر از این ها صحبت های یک خانم محجبه بود که جلب توجه می کرد. او می گفت: همجنس گرایان باید کشته شوند، این خلاف مقررات خداست!

در بخش های بعدی صحبت های افراد مختلف از کشور های مختلف با یکدیگر بود که در این موارد صحبت می کردند. اما بیشتر این صحبت ها به ترکیه اختصاص یافت. و این که سالانه افرادی ترنسسکشوال توسط افراطیون کشته می شوند.

نشست بعدی، نشست رنگین کمان بود که در مورد این که چرا یک شبکه منطقه ای نیاز است، صحبت شد. و علت های آن را افراد مختلف بیان می کردند. که عبارت بودند از: ارتباط با دگرباشان، به علت کمبود اطلاعات، پیدا کردن شریک و ...

از علت های هوموفوبیا نیز بحث شد که مسئله اصلی عمدتا مذهبیون افراطی بودند. و از دخالت مذهب در سیاست، و ناسیونالیسم نیز بحث هایی شد. ما از چه کسانی می توانیم برای گسترش فعالیت هایمان کمک بگیریم؟ ما می توانیم از دانشجویان، فمنیست ها، سیستم های بهداشتی آموزشی و فرهنگی کمک بگیریم. همکاری با یکدیگر و شریک کردن همدیگر در مسائل، یکی از بهترین گزینه ها برای پیشبرد فعالیت های دگرباشان است. و نیز ارائه گزارش فعالیت ها در جمع دیگر کشور ها که این خود سبب افزایش فعالیت فعالان حقوق دگرباشان می شود.

حلسات با شرکت در راهپیمایی روز آخر به پایان رسید.

Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net	سال سوم \| شماره ی بیست و هشتم \| جون 2011 \| شناسنامه و تماس \| آرشیو ن د ا