Neda, Iranian Queer Magazine - info@nedamagazine.net

سال سوم | شماره ی سی ام| اوت 2011 | شناسنامه و تماس | آرشیو ن د ا

سخن اول

آرشام پارسی

1)

پیرو سخن اول شماره ی بیست و هشتم ن د ا، این بار باید به تمام دوستانی که در گی پراید تورنتو شرکت کردند تبریک بگویم زیرا که با حضور خود نه تنها یک بار دیگر رعایت حقوق پایمال شده ی خود و دوستان شان در ایران را مطالبه کردند و توجه بسیاری از رسانه های جهانی را جلب نمودند، بلکه تلاش کردند که تاریخچه و فلسفه ی تقریبا فراموش شده ی راهپیمایی های سالانه ی دگرباشان را نیز به همگان یادآوری کنند.

از زمان دستگیری های دگرباشان در سال 1969 معروف به واقعه ی استون وال هر ساله دگرباشان به نشانه ی اعتراض و خواستار رعایت حقوق شان تظاهرات و راهپیمایی کرده اند. اما در طول چندین سال گذشته گی پراید تنها به عنوان یک کارناوال شادی و بیشتر تجاری در جامعه های غربی مطرح شده است. هر وقت که سخن از گی پراید به میان می آید اکثریت آن را تنها به پارتی ها و پایکوبی هایش تعمیم می دهند و کمتر هدف اصلی این اعتراض های مدنی مطرح می شود. دگرجنسگرایان زیادی نیز در این مراسم شرکت می کنند نه برای اینکه با مسئله ی دگرباشان و حقوق آنها آشنا شوند بلکه تفریح جالبی برای آنها نیز می باشد. سیاستمداران و صاحبان شرکت ها و ادارات نیز در این مراسم شرکت می کنند اما بیشتر با این هدف که یا محصولاتشان را تبلیغ کنند و یا رای بیشتری بیاورند.

اما امسال دگرباشان ایرانی ساکن تورنتو نشان دادند که همه چیز فقط تفریح و داشتن روزهای شاد نیست بلکه این ذات جنبش مدنی آن است که باید به آن توجه شود. شبکه ی سراسری سی بی سی کانادا در گزارش خود از این مراسم بیشتر از همه ی گروه ها به دگرباشان ایرانی و پیام آنها پرداخت. گزارشگر برنامه توضیح داد که پراید تورنتو بزرگترین و پر سر و صدا ترین پراید امریکای شمالی است و در حالی که همه با غرور و شادی هر طور که دوست دارند در این راهپیمایی شرکت کرده، لباس های رنگین می پوشند و یا اصلا نمی پوشند اما گروهی در بین آنها بودند که نه تنها این کار را نکردند بلکه برخی از آنها ماسک هایی به صورتشان زدند و تنها گروهی بودند که شعار می دادند و مسئله ی مهمی را یادآوری می کردند از جمله رعایت حقوق دگرباشان در ایران. در ادامه گزارشگر برنامه این گروه را با راب فورد شهردار محافظه کار تازه انتخاب شده ی تورنتو مقایسه کرد که از شرکت در مراسم گی پراید خودداری کرده بود و در عوض به ویلای شخصی اش در شمال تورنتو رفته بود. هر بیننده ای ناخودآگاه این طور نتیجه گیری می کرد که آزادی های موجود در کشورهای غربی به یک امر کاملا طبیعی تبدیل شده و به یاد نمی آورند که چه هزینه هایی برای به دست آوردن این آزادی ها توسط نسل های قبل پرداخت شده است. و دقیقا همان هزینه ها امروزه بسیار گران تر در کشورهایی همانند ایران، ترکیه، روسیه و ... در حال پرداخت است و باید به حمایت از آنها پرداخت.

علاوه بر این دگرباشان ایرانی ساکن تورنتو تلاش کردند که جامعه ی کوچکی تشکیل دهند و امروز می توان با افتخار گفت که این جامعه تشکیل شده است، هر چند کوچک است اما وجود دارد. به بهانه ی پراید، سازمان دگرباشان ایرانی جلسات متعددی را در مراکز اجتماعی و فرهنگی برگزار کرد و دگرباشان ایرانی همه با هم دور یک میز نشستند، نظرات یکدیگر را شنیدند، مخالفت کردند، بحث کردند، توافق کردند و یک پارچه عمل کردند. به نظر من این یکی از شیرین ترین دست آوردهای ما بود.

شوخی تلخی وجود دارد که ایرانی ها نمی توانند کار گروهی انجام دهند و همیشه در این گونه جلسات دعوا و دلخوری به وجود می آید اما در ارتباط با دگرباشان ایرانی این اتفاق نیافتاد و همه ی ما از این بابت خوشحال بودیم. یکی از شیرین ترین خاطره های من از آن جلسات مربوط به روزی می شود که در ارتباط با رنگ لباس ها و پرچم هايمان صحبت می کردیم. اکثریت به رنگ های سبز و قرمز رای داده بودند و رنگ سفید تنها دو رای داشت. اما در نهایت سفید انتخاب شد زیراکه با توضیح این سه نفر همه نظرشان را قبول کردند. و در ارتباط با پرچم که یکی از بحث های اختلاف انگیز همیشگی در جامعه های خارج از ایران است همه به آوردن پرچم جمهوری اسلامی رای داده بودند اما تنها سه نفر مخالف بودند. پس از شنیدن نظرات موافق و مخالف این سه نفر اعلام کردند که اشکالی ندارد آنها در راهپیمایی شرکت نمی کنند و در قسمت های دیگر کمک می کنند. در نهایت جمع تصمیم گرفت که هیچ پرچمی نیاورد و دلیل آنها این بود که آوردن پرچم جمهوری اسلامی در گی پراید تورنتو هر چند یک تو دهنی بزرگ به ناقضان حقوق دگرباشان ایرانی و زیر سوال بردن تمام بنیاد های فکری آنهاست اما ارزش ریزش این سه نفر را ندارد. این دقیقا همان معنی دموکراسی و یا همان رعایت حقوق اقلیت ها بود.

شرکت دگرباشان ایرانی در گی پراید سال آینده مسلما با شکوه تر خواهد بود زیرا نه تنها تعداد زیادی از دوستانمان که هم اکنون در ترکیه هستند به جمع ما خواهند پیوست بلکه دیگر دوستان ما از امریکا و دیگر شهرهای کانادا نیز برای شرکت در این مراسم به تورنتو خواهند آمد. به امید روزی که بتوانیم در ایران با افتخار راهپیمایی کنیم.

2)

گروه سپاس توسط عده ای از دگرباشان ایرانی پایه گزاری شد و هدف آن قدردانی و سپاسگزاری از افرادی است که در زمینه ی دگرباشی فعالیت کرده و باعث ایجاد تغییراتی شده اند. زمینه های در نظر گرفته شده ی لوح سپاس عبارتند از: هنرهای کاربردی، هنرهای زیبا، هنرهای نمایشی، کوششگران، رسانه ها و نویسندگان. هر ساله در نوزدهم مرداد ماه (دهم ماه اوت) اسامی کاندیداها اعلام و در هشتم شهریور ماه (سی ام ماه اوت) سالروز تولد ساویز شفایی، اولین فعال حقوق همجنسگرایان ایرانی که یازده سال پیش به دلیل بیماری سرطان از دنیا رفت، اسامی دریافت کنندگان لوح سپاس اعلام خواهد شد. مادر ساویز شفائی نیز در جریان این انتخاب قرار گرفته و خوشحال از اینکه یاد ساویز هر ساله گرامی داشته خواهد شد.

3)

در آخر باید از کوهیار عزیز و دیگر همکاران جدید ندا سپاسگزاری کرد که تلاش می کنند تا فصل جدیدی از نشریه مان را به خانه هایمان بفرستند. گروه نویسندگان نشریه ی دگرباشان ایرانی به کمک ما نیاز دارند.

مطالب ندا را همراه با اسم و آدرس ندا بازچاپ کنید.